Marian Hemar/Narodowe Archiwum Cyfrowe, Sygnatura: 1-K-1508-1
1972 – na emigracji w Anglii zmarł Marian Hemar – polski pisarz, satyryk, komediopisarz, dramaturg, tłumacz poezji, autor tekstów piosenek, urodzony w 1901 r. we Lwowie.
Studiował medycynę i filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W czasie II wojny walczył m.in. pod Tobrukiem. Po wojnie pozostał w Londynie, gdzie prowadził teatrzyk polski w klubie emigrantów. Współpracował m.in. z przedwojenną muzą “Wesołej Lwowskiej Fali” – Władą Majewską. Prowadził też jednoosobowy Teatr Hemara – cotygodniowy kabaret radiowy na antenie Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Wygłaszał w nim wierszowane komentarze satyryczne do bieżących wydarzeń.
Pisał o sobie: “Moja gorąca miłość nie może się pogodzić z inną Polską, tylko najlepszą, najszlachetniejszą, najuczciwszą w świecie. Uczyli mnie tej miłości Słowacki, Żeromski i Piłsudski.” Nie zgadzał się na komunistyczne zniewolenie Polski. Jego utwory były w PRL zakazane.
1695 – wojsko polskie stoczyło zwycięską bitwę z trzykrotnie liczniejszymi Tatarami pod Lwowem.
1796 – w Michaliszkach na Wileńszczyźnie urodził się Karol Brzostowski – polski ziemianin, reformator społeczny, twórca Rzeczypospolitej Sztabińskiej – utopijnego tworu quasi-państwowego opartego na jego ideach na temat pracy. Inwestował w przemysł i rolnictwo. Usiłował podnieść z ruiny rozległe dobra krasnoborsko – sztabińskie odziedziczone po rodzicach. Uczestnik Powstania Listopadowego. Zmarł w 1854 r.
1841 – w Szczebrzeszynie urodził się Józef Brandt – wybitny polski malarz batalista. Tworzył głównie obrazy rodzajowo-batalistyczne i historyczne o tematyce związanej z walkami kozackimi, tatarskimi i wojnami szwedzkimi XVII w. Twórczość Brandta cechuje literackie ujęcie tematu, realizm szczegółów, swobodna kompozycja i mistrzowskie oddanie ruchu. Brandt wywarł silny wpływ na malarstwo polskie, także na literaturę (Trylogia Henryka Sienkiewicza). Zmarł w 1915 r.
1863 – Powstanie Styczniowe: oddział generała Mariana Langiewicza pobił Rosjan w Bitwie pod Słupią.
1911 – we Lwowie urodził się Edward Rączkowski – polski aktor. Zmarł w 1990 r.
1938 – zmarł Cezary Szyszko – polski prawnik, działacz społeczny, urodzony w 1872 r. w Wozniesiensku (obecnie Ukraina).
1938 – zmarł Kazimierz Twardowski – polski filozof, twórca lwowsko-warszawskiej szkoły filozofii (najbardziej znaczącej w historii polskiej filozofii). Świetny wykładowca, na którego wykłady przychodziły tłumy studentów. W czasie I wojny światowej przez kilka lat pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Lwowskiego przeciwstawiając się próbom odebraniu mu polskiego charakteru przez austriackiego ministra oświaty Hussarka. Był kuzynem lwowskiego arcybiskupa Bolesława Twardowskiego. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Urodzony w 1866 r.
1993 – zmarł Władysław Midowicz – polski geograf i meteorolog, działacz turystyczny i krajoznawczy, z zamiłowania turysta górski. Obrońca Lwowa w okresie wojny polsko-ukraińskiej w latach 1918-1919. Urodzony w 1907 r. w Mikuliczynie na Huculszczyźnie.
2002 – Jan Paweł II wyznaczył Tadeusza Kondrusiewicza na metropolitę archidiecezji Matki Bożej w Moskwie.
Kresy24.pl / Historyczne Kalendarium Kresowe – 11 lutego
