Batorczak Władysław
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)
Batorczak Władysław urodził się 22 listopada 1892 roku we Lwowie jako syn Stanisława i Albiny z domu Rutkowskiej.
Ukończył 7-klasową szkołę powszechną we Lwowie, po czym w 1908 roku rozpoczął naukę zawodu rzeźnika, początkowo jako terminator, a od 1911 roku jako czeladnik.
Jesienią 1913 roku został powołany do służby w armii austriackiej i wcielony do 30 pułku piechoty. Po wybuchu I wojny światowej w szeregach swego pułku służył na froncie serbskim do stycznia 1915, kiedy to został przeniesiony do dowództwa Grupy Kawalerii nr 9 na froncie rosyjskim, a w styczniu 1918 roku przeniesiony został do Streifregiment, gdzie służył do października 1918 roku.
Po powrocie do domu wstąpił 8 listopada 1918 roku do oddziałów obrony Lwowa. Walczył na odcinku V (Szkoła Sienkiewicza). Ranny 10 listopada 1918 roku, przebywał w szpitalu w szkole Sienkiewicza, skąd zbiegł w grudniu 1918 roku i służył w 6 kompanii 1 pułku strzelców lwowskich (późniejszy 38 pułk piechoty). Podczas walk wyróżnił się jako dowódca patroli.
W maju 1920 roku przeniesiony został do żandarmerii z przydziałem do 6 dywizjonu żandarmerii. Ukończył kurs próbny dla żandarmów we Lwowie (25 V – 10 VII 1920) i służył początkowo w dowództwie dywizjonu, a następnie w plutonie żandarmerii „Lwów”, gdzie od 1 III 1921 roku był podoficerem zawodowym.
W kwietniu 1924 roku z powodu redukcji żandarmerii przeniesiony do piechoty i przydzielony do lwowskiego 40 pułku piechoty. Wiosną 1925 roku przeniesiono go do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie został przydzielony do 13 batalionu KOP i tam 1 listopada 1926 roku awansował do stopnia plutonowego.
W batalionie tym, przemianowanym następnie na batalion KOP „Skałat”, pełnił funkcje: dowódcy drużyny, dowódcy strażnicy, podoficera gospodarczego i szefa kompanii. 1 stycznia 1934 roku awansowany do stopnia sierżanta, od 15 lutego 1934 roku służył jako szef 1 kompanii „Podwołoczyska” batalionu KOP „Skałat”.
Podczas kampanii wrześniowej pozostawał na dotychczasowym stanowisku. Po rozwiązaniu batalionu 18 września 1939 roku wrócił do domu w Podwołoczyskach, gdzie wkrótce został aresztowany przez NKWD. Zamordowany wiosną 1940 roku w Bykowni.
Odznaczony m.in.: Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Brązowym Krzyżem Zasługi Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Odznaką Honorową „Orlęta”.
RTR
Nie przegap w tym temacie:
To jest kpina! Ambasador Ukrainy w 80. rocznicę Rzezi Wołyńskiej oddaje hołd „obywatelom II RP, pomordowanym na terenach okupowanych przez III Rzeszę”
Żurawski vel Grajewski: Wyjaśnienie kwestii historycznych jest ważne, ale nie jest najważniejsze w stosunkach polsko-ukraińskich
Polacy z Mińska odnawiają kwaterę polskich żołnierzy, poległych w 1920 roku