Dyplom Krzyża Obrony Lwowa
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)
Stanisław Wincenty Smereka urodził się 19 VI 1894 roku we Lwowie jako syn Wojciecha, nauczyciela i kierownika szkoły, oraz Zofii z domu Kleczeńskiej.
Uczęszczał do IV Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1912 roku uzyskał maturę. Następnie do wybuchu I wojny światowej studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W tym okresie był członkiem zarządu Koła Towarzystwa Szkoły Ludowej im. Borelowskiego
Od wiosny 1914 roku należał do I Polskiej Drużyny Strzeleckiej we Lwowie. Wraz z częścią drużyny 25 VIII 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego. Po jego rozwiązaniu w Mszanie Dolnej (24 IX 1914) usiłował przedostać się do Legionu Zachodniego w Krakowie, ale w Nowym Sączu został zatrzymany przez austriacką żandarmerię i wcielony jako jednoroczny ochotnik do batalionu zapasowego 20 pułku piechoty.
W styczniu 1915 roku przeniesiony do batalionu zapasowego 30 pułku piechoty, skąd wysłany do szkoły oficerów rezerwy w Nagyvarad, po której ukończeniu został mianowany kapralem, do końca roku był instruktorem w batalionie zapasowym 30 pułku. W styczniu 1916 roku został mianowany kadetem-aspirantem i jednocześnie wysłany do macierzystego pułku na front włoski, gdzie dowodził plutonem, awansując do stopnia chorążego. Od 1918 roku był instruktorem w ośrodku wyszkolenia formacji bojowych w Meranie, skąd w sierpnia tego roku przydzielono go do 47 pułku piechoty, walczącego w Tyrolu. W październiku 1918 roku otrzymał urlop na semestr studiów i powrócił do Lwowa.
Od 1 listopada 1918 roku uczestniczył w walkach o Lwów w rejonie Szkoły im. Sienkiewicza (dyrektorem tej szkoły był jego ojciec, a jego mieszkanie znajdowało się w budynku szkolnym). Początkowo był komendantem budynku szkoły, a następnie wszedł w skład oddziału porucznika Wilhelma Starcka i w jego szeregach uczestniczył w działaniach III Odcinka Obrony Lwowa.
Po dotarciu odsieczy i reorganizacji oddziałów lwowskich przydzielony został do 2 pułku strzelców lwowskich w charakterze oficera rachunkowego i funkcję tę sprawował do końca działań wojennych.
W styczniu 1921 roku został bezterminowo urlopowany i ponownie studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1924 roku uzyskał dyplom.
Po odbyciu aplikacji sędziowskiej został w 1930 roku mianowany sędzią Sądu Grodzkiego w Potoku Złotym, a w 1932 roku powierzono mu kierownictwo tego sądu. W 1934 roku został przeniesiony na sędziego w Sądzie Grodzkim w Czortkowie i jeszcze w tym samym roku mianowany kierownikiem Sądu Grodzkiego w Samborze. Od 1938 był sędzią w Sądzie Grodzkim w Przemyślu i na tym stanowisku pozostawał do wojny.
Należał do Związku Obrońców Lwowa. Aresztowany jesienią 1939 roku. Zamordowany wiosną 1940 roku w Bykowni.
Odznaczony m.in.: Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem Obrony Lwowa.
RTR
