„Semper Fidelis”. Bohaterowie obrony Lwowa (XIII) Witold Wolański

Zaświadczenie Związku Obrońców Lwowa
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)

Witold Kazimierz Wolański urodził się 2 III 1878 roku we Lwowie jako syn Antoniego i Józefy z domu de Signo.

Uczęszczał do II, a potem V Gimnazjum we Lwowie i w tym ostatnim zdał w 1898 roku egzamin dojrzałości. Następnie ukończył studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Lwowskiej i w 1902 roku zdał 2 egzaminy rządowe z budownictwa. W trakcie studiów odbył jednoroczną służbę wojskową w 30 pułku artylerii polowej armii austriackiej (1900-01), jednak po półrocznym okresie służby został zwolniony na skutek reklamacji rodziny.

W latach 1902-06 zaliczył praktykę budowlaną u koncesjonowanych budowniczych, a w maju 1906 roku zdał egzamin na koncesjonowanego budowniczego. Od jesieni 1906 roku pracował w Departamencie Technicznym Magistratu miasta Lwowa, a  od 1912 roku kierował w nim działem konserwacji koszar wojskowych, będących własnością miasta.

Od czasów studenckich działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” we Lwowie a od 1912 roku uczestniczył w tworzeniu Polowych Drużyn Sokolich od kwietnia 1913 roku był zastępcą komendanta III Polowej Drużyny Sokolej we Lwowie.

Podczas I wojny światowej mianowany radcą budownictwa magistratu lwowskiego, zorganizował oddział techniczno-sanitarny Magistratu. Od 2 listopada 1918 roku uczestniczył w polsko-ukraińskich walkach o Lwów, początkowo jako szeregowiec II Odcinka (Szkoła Marii Magdaleny), później łącznik między Komendą Naczelną i organami poborowymi oraz organizator biura konskrypcyjnego.

Po dotarciu odsieczy do miasta pracował w grupie budownictwa wojskowego referatu technicznego Komendy Miasta Lwowa jako kontroler rachunków, a od maja 1919 roku był zatrudniony w lwowskim Zarządzie Budownictwa Wojskowego – najpierw jako inżynier kontraktowy VI rangi, a od 1 VIII 1919 roku do końca wojny jako urzędnik kontraktowy w jego Wydziale Budowlanym. W 1921 roku zwolniony ze służby na własną prośbę, powrócił do pracy w lwowskim magistracie.

Dekretem z 15 XI 1922 roku przyjęty jako wybitny specjalista „w drodze wyjątku” do WP jako urzędnik wojskowy VII rangi z przydziałem do Departamentu V Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od lutego 1923 roku przydzielony był do Komendy Obozu Warownego Wilno. W związku z likwidacją instytucji urzędników wojskowych został 27 III 1924 roku przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podpułkownika. W Wilnie pozostał do grudnia 1925 roku kiedy to został przeniesiony na zastępcę szefa do Szefostwa Budownictwa Okręgu Korpusu nr V w Krakowie i z tego stanowiska został w czerwcu 1927 roku przeniesiony w stan spoczynku.

Jesienią 1927 roku przeniósł się do Katowic, gdzie w latach 1927-30 był kierownikiem budowy Katedry Śląskiej (Chrystusa Króla). W 1931 roku powrócił do Lwowa, gdzie podjął pracę zawodową. Od stycznia 1934 roku był biegłym sądowym w zakresie budownictwa lądowego oraz architektury. Był członkiem Związku Oficerów w Stanie Spoczynku.

Aresztowany w grudniu 1939 roku wieziony w Lwowie, a następnie w Kijowie. Został zamordowany wiosną 1940 roku w Bykowni.

Odznaczony m.in. Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Odznaką Honorową „Orlęta”, Krzyżem Obrony Lwowa.

RTR

Nie przegap w tym temacie:

„Semper Fidelis”. Bohaterowie obrony Lwowa (XIX) Aleksander Lenczner „Semper Fidelis”. Bohaterowie obrony Lwowa (XVIII) Władysław Kozłowski „Semper Fidelis”. Bohaterowie obrony Lwowa (XVII) Leon Dąbrowiecki