Dr Jan Kuźmiński syn Józefa i Zofii z domu Gęsiorowska urodził się 9 czerwca 1886 r., w majątku Jastrząb Ziemi Słonimskiej, włości należących do generała Downara – Polaka w służbie cesarstwa rosyjskiego.
Naukę z zakresu szkoły podstawowej pobierał w domu. Szkołę średnią ukończył w Szawlach (Litwa), gdzie był represjonowany za używanie w gimnazjum języka polskiego (profesor uszkodził mu lewe ucho – oderwał płatek i kawałek małżowiny, miał szycie) – ( „nie tolko goworit, no i dumać po polski nie smiejtie” – nie ważcie się nie tylko mówić, ale i myśleć po polsku.
Chwilowe usunięcie ojca z uczelni, no i reaktywowanie w prawach ucznia na skutek interwencji znajomych. Studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim ukończył zawdzięczając dziadkowi, który go subsydiował. W czasie studiów należał do ugrupowań socjalistycznych.
Przed uzyskaniem dyplomu lekarskiego w 1913 r., prowadził na Kaukazie i w Moskwie lecznicę dr. Kierczykiera. Pracował w szpitalach w Ostaszkowie, Sielizarowie i Twerzer.
W latach 1914 – 15, był na froncie tureckim, z którego jako szlachcic został wyreklamowany.
W 1920 r., władza radziecka skierowała ojca do 1094 Ruchomego Szpitala i wysłała na front polski („Pochód na Wisłę”), z którego gdy ruszyła kontrofensywa polska – ojca wycofano (jako niebłagonadiożny), doszedł do Łap (20 km od Białegostoku). Do 1922 r., pracował nadal w Twerze, i w tymże roku wrócił do Polski. Posądzony o transplantację komunizmu – bo późno wrócił do Polski, przez sześć miesięcy siedział w obozie przejściowym w Baranowiczach. Stąd został skierowany do 8 Batalionu Szkolnego Wojska Polskiego w Berezie Kartuskiej, z której w 1924 r., zezwolono na osiedlenie się na zachodzie Polski. Tu pełnił obowiązki lekarza kolejowego we Wrześni.
Po paromiesięcznej kwarantannie politycznej – pozwolono się osiedlić w dowolnym miejscu w kraju. Przejął obowiązki Lekarza Powiatowego w Stołpcach, w których był założycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego. W 1925 r., ożenił się. Był członkiem Sejmiku Powiatowego, jako lekarz nadzorujący porządek medyczny w powiecie.
Pasjonował się łowiectwem, jazdą konną, rysował, pisywał wiersze, prowadził tresurę psów.
Zmarł 15 czerwca 1929 r., pochowany 24 czerwca 1929 r., w Pińsku (Obecnie Białoruś)
Jan Józef Kuźmiński, Supraśl 23 maja 2013 r.
