Generał Wacław Iwaszkiewicz w 1918 roku
Fot. zbiory autorów
Wacław Teodor Iwaszkiewicz-Rudoszański urodził się 26 sierpnia 1871 roku w Omsku, w rodzinie szlachcica z Witebszczyzny, zesłanego na Syberię.
Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Omsku i Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu mianowany został w 1891 roku podporucznikiem armii rosyjskiej i rozpoczął służbę na Dalekim Wschodzie.
Brał udział w starciach z Chińczykami na pograniczu Mandżurii, a w 1900 roku w ekspedycji wojskowej przeciwko powstaniu ludowemu w Chinach (tzw. powstanie bokserów). W latach 1904–1905 walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej i odznaczył się w bitwie pod Laojanem, gdzie został ciężko ranny.
Początek I wojny światowej zastał go w stopniu pułkownika na stanowisku dowódcy 54. pułku strzelców Syberyjskich. Za udział w bitwie pod Łodzią i osłonę odwrotu armii rosyjskiej został mianowany generałem i nagrodzonyzłotą szablą. Po awansie został wyznaczony dowódcą brygady piechoty. W 1917 roku, jako dowódca dywizji odznaczył się w walkach pod Rygą, gdzie ponownie został ranny.
„Złota szabla” – czyli Złoty Oręż „Za Waleczność” przyznawany w armii Imperium Rosyjskiego za wyjątkową dzielność wykazaną w boju; takie wyróżnienie otrzymał 13 kwietnia 1907 roku płk Wacław Iwaszkiewicz
Fot. zbiory autorów
Po wybuchu rewolucji lutowej w Rosji pracował najpierw w Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym, a w listopadzie 1917 roku został dowódcą Dywizji Strzelców, która po przybyciu do Bobrujska weszła w skład I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Po kapitulacji 21 maja 1918 roku korpusu przed Niemcami, odrzucił propozycję objęcia dowództwa wojsk polskich formowanych w USA i wyjechał do Polski.
W pierwszych dniach listopada 1918 roku zgłosił się do Wojska Polskiego i został wyznaczony dowódcą Okręgu Generalnego Kielce, na którego terenie organizował nowe pułki piechoty i kawalerii, które skierował do walki pod Lwów. 26 listopada 1918 roku został mianowany dowódcą Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od lutego 1919 roku dowodził kolejno grupami operacyjnymi w rejonie Wołkowyska i Lwowa.
W marcu 1919 roku objął dowództwo nad polskimi wojskami na terenie byłej Galicji Wschodniej, a od maja 1919 roku przejściowo również na terenie Wołynia. To pod jego dowództwem Wojsko Polskie odparło w marcu 1919 roku oddziały ukraińskiej Armii Halickiej a potem rozpoczęło ofensywę w maju 1919 roku zdobywając Borysławsko-Drohobyckie Zagłębie Naftowe. 25 lipca 1919 roku został awansowany do stopnia generała porucznika.
W tym czasie był kolejno dowódcą frontów: Galicyjsko- Wołyńskiego, Galicyjskiego i Podolskiego. Od kwietnia 1920 roku był dowódcą 6. Armii, a w sierpniu 1920 roku dowodził Frontem Południowym. Z powodu złego stanu zdrowia we wrześniu 1920 roku został wyznaczony na dowódcę Okręgu Generalnego Warszawa i na tym stanowisku pozostawał do zakończenia działań wojennych.
Prośba Gen. por. Iwaszkiewicza Wacława o przeniesienie do rezerwy z 9 marca 1920 r.
Józef Piłsudski Institute of America (Nowy Jork)
W październiku 1921 roku na skutek choroby przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Warszawie. Od marca 1922 roku leczył się w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie zmarł 25 listopada 1922 roku.
Pochowany został we Lwowie na Cmentarzu Orląt Lwowskich, skąd podczas wojny został przeniesiony w inne, nieznane miejsce pochówku.
Pośmiertnie zweryfikowany w stopniu generała broni.
Odznaczony m.in.: Krzyżem Komandorskim i Srebrnym Orderem Wojennego „Virtuti Militari”, Krzyżem Walecznych.
Grób gen. broni Wacława Iwaszkiewicza na
Cmentarzu Obrońców Lwowa, obecnie pusty…
Fot. zbiory autorów
RTR
Dodaj komentarz
Uwaga! Nie będą publikowane komentarze zawierające treści obraźliwe, niecenzuralne, nawołujące do przemocy czy podżegające do nienawiści!