Wiczyński Walerian
Fot. Wikipedia – domena publiczna
Wiczyński Walerian urodził się 12 XI 1882 roku w Biłce Szlacheckiej (powiat Lwów) jako syn Fryderyka i Petroneli.
Ukończył 5 klas gimnazjum w Rzeszowie oraz Szkołę Kadetów Piechoty we Lwowie, a po jej ukończeniu od sierpnia 1903 roku służył zawodowo w armii austriackiej. Jako kadet został przydzielony do 95 pułku piechoty. W jednostce tej awansował od stopnia porucznika i stanowiska oficera łączności pułku.
Po wybuchu wojny pozostał w kadrze zapasowej pułku, a w marcu 1915 roku odszedł do pułku na front rosyjski, obejmując dowództwo kompanii i na tym stanowisku 1 V 1915 roku awansował do stopnia kapitana. Podczas ofensywy Brusiłowa dostał się 7 VI 1916 roku pod Łuckiem do niewoli rosyjskiej, z której w kwietniu 1918 roku zbiegł i powrócił do Austrii. Po urlopie zdrowotnym został zastępcą dowódcy obozu dla powracających jeńców Śmiłowie i funkcję tę pełnił do rozpadu Austro-Węgier.
Od 1 listopada 1918 roku brał udział w walkach o Lwów, dowodząc oddziałem na Persenkówce. Po dotarciu do miasta odsieczy został 27 listopada 1918 roku przydzielony do Komendy Straży Bezpieczeństwa dla Galicji Wschodniej. Od 1 lutego 1919 roku był powiatowym dowódcą żandarmerii we Lwowie, a 15 września 1919 roku został komendantem okręgowym żandarmerii w Przemyślu. W wyniku unifikacji formacji policyjnych w grudniu 1919 roku przeszedł do służby w Policji Państwowej w stopniu inspektora, przechodząc jednocześnie jako oficer wojska do rezerwy. Dekretem z 15 VII 1920 roku został zweryfikowany jako major rezerwy piechoty.
Pierwsza strona oficerskiej karty ewidencyjnej
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)
Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został pierwszym komendantem wojewódzkim Policji Państwowej we Lwowie. Komendą wojewódzką we Lwowie kierował do czerwca 1927 roku, kiedy to został przeniesiony na stanowisko komendanta wojewódzkiego w Lublinie. W październiku 1934 roku przeniesiono go w stan nieczynny, a w kwietniu 1935 na emeryturę. Powrócił wówczas do Lwowa.
Aresztowany przez NKWD 2 listopada 1939 roku, został zamordowany wiosną 1940 roku w Bykowni.
Odznaczony m.in.: Krzyżem Walecznych, Orderem Odrodzenia Polski IV klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Obrony Lwowa z Mieczami.
RTR
Dodaj swój komentarz