Mikoła Statkiewicz. Zdjęcie archiwalne. fot: profil Mikoły Statkiewicza na Facebooku
Wydawałoby się, że autokracja ma zdolność do szybkiej koncentracji i wykorzystania zasobów materialnych i ludzkich bez żadnych ograniczeń.
Demokracje walczą w warunkach wolności prasy i wewnętrznej konkurencji politycznej. W czasie wojny zmusza je to do uwzględnienia ograniczeń narzucanych władzom kraju przez opinię publiczną i krytykę ze strony przeciwników politycznych. Biorą również pod uwagę zbliżające się wybory. Przywódca demokratycznego kraju jest zmuszony poświęcić część swojej energii i zasobów informacyjnych na walkę z konkurentami politycznymi. Wynika to nie tylko z naturalnej chęci wygrania kolejnych wyborów, ale również z chęci zapobieżenia temu, by którykolwiek z konkurentów zyskał taką siłę, że zostałby uznany za alternatywnego przywódcę, co mogłoby zdezorientować system zarządzania krajem w czasie wojny.
Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, że wielu ukraińskich dowódców wojskowych wysokiego, a nawet średniego szczebla, aktywnie promuje się w czasie wojny. Internet oferuje ku temu mnóstwo możliwości.
Zrozumiałe jest, że kraj chce poznać swoich bohaterów, musi wiedzieć na kim się wzorować. Z drugiej strony, wydaje się, że ci najbardziej aktywni na tym polu przygotowują się do kariery politycznej, do udziału w przyszłych wyborach. Nie bez powodu mówi się: gdzie dwóch Kozaków, tam trzech atamanów. Ale czy to trochę nie za wcześnie? Może lepiej skupić się na wojnie? Przecież agresja jeszcze nie ustała. Co więcej, ci, którzy aktywnie angażują się w autopromocję, stwarzają sobie dodatkowe możliwości kariery, a także chronią się przed porażkami zawodowymi, ponieważ mogą liczyć na poparcie społeczne w przypadku prób zwolnienia lub degradacji. Zwykli obywatele, którzy wybrali sobie kolejnego idola na podstawie informacji zamieszczonych w sieci przez niego samego, nie znają wielu prawdziwych powodów, dla których pojawiły się wobec niego zarzuty. A dla wielu osób, zwłaszcza kobiet, wystarczy sama atrakcyjność fizyczna, by uznać, że osoba ją posiadająca zasługuje na zaufanie.
W tej sytuacji przegranymi są ci przywódcy, którzy nie zadali sobie trudu wykreowania odpowiedniego wizerunku w sieci. A także najwyżsi rangą przywódcy, którzy ponoszą odpowiedzialność za wynik wojny, ale nie są w stanie skorzystać ze swojego fundamentalnego prawa do własnej polityki kadrowej, bez której zarządzanie traci na skuteczności. Ostatecznie przegranym jest cały kraj.
Jeśli wybrałeś prezydenta i jednocześnie głównodowodzącego z tak dużą większością głosów, to pozwól mu rządzić. Toczycie wszak wojnę w domu!
Byłem pod wrażeniem briefingu byłego ministra obrony Ukrainy. A raczej autoprezentacji najnowszego kandydata na prezydenta naszego sąsiada. Nasuwa się pytanie: skąd tak ostra, bezpardonowa krytyka gotowego do walki generała, którego sam krytyk nazywa zbawcą kraju w kluczowym momencie rozpoczęcia wojny? Nie ma on zamiaru kandydować w wyborach prezydenckich. Myślę, że prawdziwym celem jest tu inny generał, który już zapowiedział swój udział w wyborach prezydenckich i jest postrzegany przez autoprezentującego jako konkurent. Twierdzi on, że wszyscy ci starzy, omszali generałowie nie wiedzą, jak wygrać bez strat, karabinów maszynowych i armat, używając jedynie dżojstików.
Ludzie jednak nie zrozumieli prawdziwych powodów „ataku” i już zaczęli protestować, domagając się rezygnacji krytykowanego obecnego Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych.
A sam prezydent rozważa żądania protestujących – w czasie wojny (!!!). Sąsiedzi, czy wy przypadkiem nie postradaliście zmysłów?
Pozwólcie, że podam przykład innego zachowania. Po wyborach prezydenckich w USA w 2000 roku znajomi z ambasady amerykańskiej nie kryli rozczarowania, że wiceprezydent Gore przegrał z z Bushem Jr.
Czas potwierdził ich obawy — prezydent Bush, pod wymyślonymi pretekstami, wciągnął swój kraj w długotrwałą i kosztowną wojnę w Iraku, co dało wolną rękę Iranowi, który długo i ciężko walczył z Irakiem.
To pozwoliło Iranowi rozwinąć programy rakietowe i jądrowe oraz stać się czynnikiem destabilizującym cały region.
W kolejnych wyborach prezydenckich ponownie zwyciężył Bush junior. Jednak moi znajomi urzędnicy byli już zadowoleni z tego faktu. Jak wyjaśnili: „Nasz kraj prowadzi wojnę w Iraku. Zmiana prezydenta w czasie wojny doda otuchy naszym wrogom. A naszym żołnierzom tam będzie trudniej”.
A teraz przejdźmy do pytania, które zadałem na początku tego tekstu. Tak, demokracja może pokonać autokrację. Ten sam były minister obrony Fiodor doskonale to pokazał poprzez „przełom” w dziedzinie dronów, wykorzystując zalety wolnej gospodarki, a także zasoby finansowe i technologiczne otrzymane przez urzędującego prezydenta od demokratycznych krajów świata.
Jednak ochlokracja (rządy tłumu) nigdy nie zwycięży.
Mikoła Statkiewicz, Telegram
Statkiewicz jest białoruskim politykiem i jednym z najbardziej znanych działaczy opozycji demokratycznej wobec reżimu Aleksandra Łukaszenki. Kandydował na prezydenta Białorusi. Wielokrotnie był skazywany na długoletnie odsiadki za swoją działalność polityczną i przez lata stał się symbolem niezłomnej walki o demokrację i prawa człowieka na Białorusi.
