Świadectwo Państwowej Szkoły Przemysłowej we Lwowie
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)
Zygmunt Jan Zajączkowski urodził się 3 IV 1878 roku we Lwowie jako syn Jana i Józefy z domu Drozd.
Ukończył dział ślusarstwa artystycznego Państwowej Szkoły Przemysłowej we Lwowie (1892-96).
Od maj 1899 roku pracował w fabryce konstrukcji żelaznych „Piotrowicz i Schumann” jako konstruktor-technik, a następnie kierownik techniczny. W latach 1908-09 był jednocześnie instruktorem w studenckich warsztatach Ligi Pomocy Przemysłowej we Lwowie.
W grudniu 1912 roku przeszedł do fabryki wyrobów żelaznych „Jan Daschke”, w której był kierownikiem technicznym działu konstrukcji żelaznych i referentem ofertowym. W tym samym roku został rzeczoznawcą sądowym dla oszacowania fabryk wyrobów żelaznych. Od stycznia 1915 roku był zatrudniony przez zakłady L. Zieleniewskiego jako kierownik odbudowy mostu żelaznego w Haliczu.
W czerwcu 1915 wraz z grupą mieszkańców Lwowa został wywieziony przez ustępującą z miasta armię carską i internowany w Kijowie, a później w Charkowie i Aleksandrowsku; w tym ostatnim mieście od marca 1916 pracował jako inżynier ruchu oraz kierownik oddziału narzędziowego w ewakuowanych z Warszawy zakładach mechanicznych „Borman i Szwede”.
Jednocześnie działał w tamtejszych instytucjach polskich. Był współzałożycielem sekcji oświatowej Patronatu dla Obcopoddanych Polaków i uczestniczył w organizowanych przez nią odczytach i innych imprezach.
W maju 1918 roku powrócił do Lwowa, a od 3 listopada 1918 roku uczestniczył w walkach o Lwów jako funkcjonariusz prowiantury Komendy Naczelnej. Od 6 grudnia 1918 roku jako urzędnik kontraktowy był zastępcą komendanta w Magazynie Saperskim we Lwowie. Po uruchomieniu warsztatów ślusarskich był od kwietnia 1919 roku kierownikiem wytwórni ślusarsko-stolarskich w Parku Inżynierii we Lwowie. Dekretem z 26 VIII 1919 roku przyjęty formalnie do WP jako urzędnik wojskowy X rangi z przydziałem do kwatermistrzostwa Frontu Podolskiego i wyznaczony na kierownika warsztatów ślusarskich Działu Budownictwa Polowego Frontu Podolskiego, a później 6 Armii.
Po przejściu armii na stopę pokojową został przydzielony do Szefostwa Inżynierii i Saperów Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie i wyznaczony na kierownika Okręgowych Składów Minierskich. Pełniąc tę funkcję ukończył kurs przeszkolenia w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty nr 2 w Grudziądzu.
Świadectwo ukończenia kursu przeszkolenia
Fot. Centralne Archiwum Wojskowe (Warszawa)
W związku z likwidacją instytucji urzędników wojskowych został w marcu 1924 roku przemianowany na oficera zawodowego w stopniu kapitana korpusu administracji. Po restrukturyzacji został w grudniu 1925 roku przydzielony do Okręgowej Składnicy Saperskiej we Lwowie i tam pracował do przejścia w stan spoczynku w kwietniu 1927 roku.
Jako emeryt nadal mieszkał we Lwowie, gdzie w marcu 1940 roku został aresztowany przez NKWD. Zamordowany wiosną 1940 roku w Bykowni.
Odznaczony m.in.: Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem Obrony Lwowa oraz Odznaką Honorową „Orlęta”.
RTR
