Nicolas Maduro i Aleksander Łukaszenka. Zdjęcie: Biuro Prasowe Prezydenta RB
2 stycznia Stany Zjednoczone rozpoczęły zakrojoną na szeroką skalę operację przeciwko przywódcy Wenezueli Nicolásowi Maduro. Prezydent USA Donald Trump oświadczył, że Maduro i jego żona „zostali schwytani i deportowani z kraju”, a Prokurator Generalna USA Pamela Bondi ogłosiła, że Nicolás Maduro i jego żona Cilia Flores zostali oskarżeni w Południowym Dystrykcie Nowego Jorku. Dodała, że Maduro jest oskarżony o spisek w celu popełnienia narkoterroryzmu, spisek w celu importu kokainy, nielegalne posiadanie broni maszynowej.
Aleksander Łukaszenka traci tym samym kolejnego sojusznika w osobie Nicolasa Maduro.
Słabość dyktatorów — rzecz niezwykle charakterystyczna. Gdy tylko pojawia się strach, natychmiast okazuje się, że za fasadą „poparcia całego narodu” kryje się pustka. Maduro nie miał realnego poparcia społecznego, co stało się oczywiste w krytycznym momencie. Dokładnie to samo dotyczy Łukaszenki. Nie ma on poparcia w społeczeństwie. Nawet w strukturach siłowych nie jest szanowany i jest przeklinany. Nawet tam czekają tam na jego odejście. Jest to ważny moment, którego Zachód nadal nie chce zrozumieć. Dyktatorzy nie żyją w świecie wartości, dialogu i kompromisów. Egzystują w logice przemocy i strachu. Maduro budował swoją władzę na przemocy, i Łukaszenka buduje swoją władzę na przemocy. Dlatego wszelkie rozmowy z nimi w języku „obaw” i niekończących się summitów wyglądają nie tylko naiwnie, ale i upokarzająco. Z dyktatorami nie można rozmawiać drżącym głosem i pustymi frazesami, którymi tak chętnie posługują się europejscy biurokraci. Oni traktują to jako słabość i wykorzystują przeciwko wam. Historia dowiodła tego dziesiątki razy. Dyktatorzy rozumieją tylko twardy, niezwykle jasny język. Łukaszenka leży dziś pod kroplówką — tak sytuację białoruskiego uzurpatora skomentował na kanale Telegram politolog Dmitrij Bałkuniec.
wa/t.me/bolkunets1
