To niesamowite i zarazem straszne zdjęcia! W zwolnionym tempie pokazują jak wyglądają obiekty rozstrzeliwane z nowego modelu karabinu snajperskiego SWD-M.
Pierwszy SWD został skonstruowany w latach sześćdziesiątych XX wieku. Decyzją z 3 lipca 1961 roku nowa broń była przyjęta do uzbrojenia sowieckiej armii jako Snajperskaja Wintowka Dragunowa. Do karabinu powstała specjalna odmiana naboju 7,62 x 54 R oznaczona jako 7N1. Pocisk naboju 7N1 miał rdzeń ołowiany i stalowy penetrator. Dzięki odmiennej konstrukcji posiadał lepsze własności przy strzelaniu na duże odległości (broń może strzelać zwykłą amunicją 7,62 x 54 mm R, ale wzrasta wtedy rozrzut). W następnych latach karabin SWD stał się standardowym uzbrojeniem strzelców wyborowych w większości armii państw Układu Warszawskiego.
https://www.youtube.com/watch?v=WBJJ-1UGMgo
Pierwsze egzemplarze SWD trafiły na wyposażenie Wojska Polskiego w 1965 roku. Zakupiono około 1300 sztuk karabinu, wystarczającą liczbę, by w karabin SWD wyposażyć każdą drużynę piechoty zmechanizowanej.
W następnych latach karabin był produkowany bez większych zmian konstrukcyjnych. Z czasem zastąpiono części drewniane plastikowymi. Zrezygnowano z wyposażania karabinów w zaczep bagnetu. Pojawił się za to zaczep do mocowania dwójnogu. Opracowano nową amunicję wyborową 7N14.
Wersje karabinu SWD
ZSRR/Rosja
SWD – wersja standardowa
SWD-S – opracowana w na początku lat osiemdziesiątych wersja dla wojsk powietrznodesantowych. Posiada odejmowaną kolbę (wciśnięcie zatrzasku u góry kolby i obrócenie łącznika nad chwytem pistoletowym pozwala zsunąć kolbę do tyłu i odłączyć od broni).
SWDS – wersja posiadająca kolbę składaną i oddzielny chwyt pistoletowy. Skrócono także długość lufy do 565 mm. Wersja SWDS jest produkowana od 1994 roku.
SWU – wersja w układzie bullpup. Chwyt pistoletowy przeniesiono przed magazynek, a do zakończenia komory zamkowej zamocowano stopkę kolby. Dzięki temu udało się zmniejszyć długość broni.
Tigr – sztucer myśliwski różniący się szczegółami konstrukcyjnymi.
Polska
SWD-M – opracowana w latach 90. polska modernizacja rosyjskiego karabinu. Broń powstawała na bazie SWD serii II, w których lufy zastępowano nowymi, cięższymi i o grubszych ściankach. Ponadto karabin zaopatrywano w mocowany na łożu odłączalny dwójnóg, nowy montaż lunety, zaś celowniki PSO-1 zastępowano celownikami LD-6×42 produkowanymi przez Przemysłowe Centrum Optyki (PCO).
Planowano zmodernizować do tego standardu 160 SWD, co miało kosztować 250 000 PLN, jednak program przerwano przed dostarczeniem wszystkich egzemplarzy.
Do 2007 roku wiadomo było, że dostarczono dwie partie prototypowe po 10 szt. SWD-M i partię próbną 30 szt., a więc łącznie 50 szt, SWD-M, oraz o zakupie przez Wojsko Polskie na potrzeby programu SWD-M 119 celowników optycznych LD-6. W 2007 roku ujawniono, że WP posiada na uzbrojeniu 158 karabinów SWD-M.
Chińska Republika Ludowa
Typ 79 – wersja odpowiadająca SWD
Typ 85 – udoskonalony Typ 79
NDM 86 – wersja karabinu Typ 85 produkowana na rynek cywilny (głównie amerykański). Wersje kalibru 7,62 x 54R i 7,62 x 51 NATO.
Irak
AL Kadesiya – karabiny odpowiadały standardowym SWD. W trakcie pierwszej wojny w Zatoce zakłady wytwarzające karabiny “AL Kadesiya” zostały zniszczone przez lotnictwo. Produkcji już nie wznowiono.
Kresy24.p/org.ikipedia.pl
