Jan Bułhak nigdy nie wyzwolił się spod uroku Wilna – pisze Justyna Giedrojć dla “Kuriera Wileńskiego”. „Każde miasto ma swój urok, każde miało i ma malarzy i fotografów, którzy je utrwalają w obrazach lub na zdjęciach. Malowniczo położone Wilno zawsze fascynowało artystów” – mówi historyk fotografii Dainius Junevičius.
Fotografia wileńska z początku XX w. kojarzy się przede wszystkim z nazwiskiem Jana Bułhaka – wielkiego mistrza, który od roku 1912 systematycznie utrwalał na swych zdjęciach Wilno. Wykonał tysiące fotografii kościołów, gmachów, ulic, zaułków, fragmentów architektury. W 1920 r. zakończył fotograficzną dokumentację Wilna obejmującą 26 tomów.
„Jan Bułhak to nie tylko fotografik, ale również teoretyk sztuki, pedagog, organizator życia artystycznego. W okresie międzywojennym był jednym z najlepiej znanych artystów fotografików. To jemu w dużej mierze fotografika polska zawdzięcza wprowadzenie do „światowego obiegu” i do dzisiaj pozostaje on jednym z niewielu polskich artystów wymienianych w zagranicznych encyklopediach fotografii. Nic dziwnego, skoro tylko w latach 1925–1930 uczestniczył w 109 wystawach i salonach fotograficznych za granicą, eksponując 382 prace. W roku 1927 założył Fotoklub Wileński, a dwa lata później został prezesem Fotoklubu Polskiego. Natomiast po II wojnie światowej został powołany w 1947 r. na prezesa związku zrzeszającego polskich artystów fotografików. Bułhak wiele energii poświęcił walce o uznanie fotografii za samodzielną dziedzinę sztuk plastycznych, czemu służyło także ogłoszenie przez artystę w 1929 r. terminu fotografika” – pisał Ferdynand B. Ruszczyc, polski historyk sztuki (w latach 1995–2007 dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie), wnuk prof. Ferdynanda Ruszczyca.
Dainius Junevičius, historyk fotografii, dyplomata, pierwszy ambasador Litwy w Polsce po odzyskaniu niepodległości w 1991 r., w „Przeglądzie historii fotografii litewskiej” pisze, że rozwój fotografii na Litwie zaczyna się w 1839 r., kiedy światu ogłoszono nowy wynalazek.
Więcej przeczytasz tutaj.
Fot. Wikimedia Commons, CC
