Odessa uhonoruje Doncowa i Szuchewycza

jubus

31 maja 2016 o 09:50 Odpowiedz

Dodam, że ten przykład pokazuje, że cała Ukraina, a nie tylko Ukraina zachodnia staje się powoli antypolsko-propolska. Bo z jednej strony, Polskę lubią, a z drugiej uwazają za najwieksze, po Rosji zagrożenie. Trzeba ich olać zwyczajnie. Ukraina nie jest Polsce DO NICZEGO POTRZEBNA, bo największe zagrożenie dla Polski obecnie to UE, NATO, głównie USA i Niemcy. To, że Ukraina powstrzymuje w jakimś sensie Rosję i ją zajmuje i wykrwawia, to dobrze, im dłużej to trwa, tym lepiej, choć dla nas, oznacza to presję migracyjną i setki tysiecy Ukraińców, których już jest w Polsce, zbyt dużo.

pol

31 maja 2016 o 11:28 Odpowiedz

ty głupi ruski trollu nic sobie nie wyobrażasz , a świat bez wojen sobie wyobrażasz ???

Paweł Bohdanowicz

30 maja 2016 o 19:50 Odpowiedz

Prawda o konflikcie polsko-ukraińskim 1939-1947 (albo może 1938-1947, jeżeli liczyć od akcji “Łom”) nie zmieściłaby się w kilkudziesięciu tomach. Tym bardziej nie da się jej przekazać w jednym komentarzu.

Powiem coś, co na mnie zrobiło wrażenie, gdy sobie to uświadomiłem. Ludzie żyjący dzisiaj ulegają “antybanderowskiej” histerii, która obca jest polskim uczestnikom wydarzeń. HISTERIA PRZYSZŁA W NASTĘPNYCH POKOLENIACH.

Wypowiedzi weteranów walk z Ukraińcami są stonowane i powściągliwe. Wypowiedzi ludzi z następnych pokoleń są po prostu histeryczne.

Moim zdaniem sowiecka, a później rosyjska spec-propaganda (oczywiście posługując się też Polakami), przez mieszanie prawdy z kłamstwem doprowadziła do tego. Ludzie są od kilkudziesięciu lat bombardowani bulwersującymi hasłami i makabrycznymi (rzadko prawdziwymi) obrazami. Jednocześnie wiedza o polsko-ukraińskim konflikcie jest w społeczeństwie znikoma.

Nie po to, żeby źle mówić o AK, ale po to, żeby trochę ostudzić “antybanderowców”, napiszę, jak “walczono” z Ukraińcami. CYTAT POCHODZI Z POLSKIEGO ŹRÓDŁA (!!), NIE Z UKRAIŃSKIEGO:

—- POCZĄTEK CYTATU —-

Ja z “Luisem” przeważnie obstawialiśmy drzwi i okna, natomiast półprzytomny “Twardy”, stary nożownik ze lwowskich Pasiek, rzucał się na skamieniałych ze strachu Ukraińców i krajał ich na kawałki. Z niesłychaną wprawą rozpruwał im brzuchy lub podrzynał gardła, a krew tryskała po ścianach. Silny niesamowicie, często zamiast noża używał zwykłej ławy stołowej, którą gruchotał czaszki, jakby to były makówki.

Pewnego razu zebraliśmy trzy rodziny ukraińskie i “Twardy” postanowił wykończyć ich “na wesoło”. Założył sobie znaleziony na półce kapelusz i – wziąwszy leżące na stole skrzypce – zaczął przygrywać na nich Ukraińcom. Podzielił ich na cztery grupy i przy dźwiękach muzyki im śpiewać na głosy: “Tu pagórek, tam dolina, w dupie będzie Ukraina…”. I pod groźbą trzymanego przeze mnie pistoletu śpiewali biedacy, aż szyby w oknach drżały […] Niestety była to ostatnia piosenka na tym padole. Po skończonym koncercie “Twardy” tak się żywo wziął do pracy, że obaj z “Luisem” uciekliśmy do sieni, ażeby nas czasem przez pomyłkę nie zarąbał.

—- KONIEC CYTATU —-

“Twardy” nie był żołnierzem NSZ ani NOW, czy NZW. Był żołnierzem AK.
Tak więc może trochę ostrożniej dobierajmy słowa, żebyśmy nie musieli zbyt ostrych słów użyć na określenie naszych rodaków.