Dzisiaj, 2 marca, rozpoczął się słynny wileński jarmark znany jako Kaziuki. Jego nazwa pochodzi od imienia świętego Kazimierza Jagiellończyka, patrona Litwy.
Synowie Kazimierza IV Jagiellończyka w większości zapisali się złotymi zgłoskami w historii państwa polsko-litewskiego. Jeden z nich, Kazimierz został na samym początku XVII wieku wyniesiony na ołtarze.
W chwili śmierci, tzn 4 marca 1484 liczył sobie 26 lat. Zmarł zatem młodo, prawdopodobnie wskutek będącej wówczas chorobą śmiertelną gruźlicy. Pochowany został w katedrze wileńskiej.
Tradycja dorocznego jarmarku odpustowego pod nazwą Kaziuki sięga mniej więcej tych czasów, kiedy Kazimierz Jagiellończyk został ogłoszony świętym. Dlatego też mówi się o 400-letniej tradycji tego bodaj czy nie najlepiej rozpoznawalnego na świecie litewskiego landmarku.
Tegoroczne Kaziuki wyglądają równie wspaniale, co w latach ubiegłych, to znaczy: wileńskie stoiska z wszelkiego rodzaju produktami dopisały, jak zawsze. Problemem siarczysty mróz, zatrzymujący ludzi w domach.
Mimo niesprzyjającej aury organizatorzy jarmarku zapowiadają, że tegoroczne Kaziuki będą ewenementem w skali stulecia. W wielkiej ilości mają pojawić się rękodzielnicze wyroby z drewna, gliny i wełny. I kute, i tkane, i plecione!
Organizatorzy zastanawiali się przez moment, czy nie przesunąć Kaziuków na inny termin tak, by towarzysząca imprezie temperatura była nieco wyższa.
Okazało się jednak, że pomysł jest z gatunku poronionych, ponieważ wielu ważnych gości, w tym zagranicznych zarezerwowało sobie wcześniej triduum 2-4 marca, zgodnie z obowiązującą normą.
Ci ludzie nie wybaczyliby opiekunom Kaziuków, gdyby cała impreza została przesunięta ze względu na jakąś anomalię pogodową. Oni chcą dostać to, co zamówili. Oczywiście w określonym terminie.
Telesfor
