Zdjęcie więzienne Mieczysława Bieguna (znanego później jako Menachem Begin), ur. 1913 w Brześciu, w międzywojennej Polsce przywódcy prawicowo-syjonistycznej organizacji Bejtar, największej politycznej organizacji Żydów w II RP. W sierpniu 1940 roku został aresztowany przez NKWD w okupowanym przez ZSRS Wilnie i po brutalnym śledztwie i przesłuchaniach w tamtejszym więzieniu skazany na 8 lat łagrów na Syberii. Po agresji Niemiec na ZSRS i podpisaniu układu Sikorski-Majski został wraz z częścią przetrzymywanych w sowieckich obozach koncentracyjnych obywateli polskich zwolniony i wstąpił do Armii Andersa. Ewakuował się z nią przez Iran do Palestyny. Został zwolniony przez polskie dowództwo z przysięgi i wstąpił tam do żydowskiego podziemia. Po wojnie stał na czele walki zbrojnej przeciwko Brytyjczykom i Arabom w walce o niepodległe państwo, oskarżany był również o terroryzm. Po utworzeniu niepodległego Izraela (1948) zajął się działalnością polityczną. W latach 1977-83 był premierem z ramienia prawicowej partii Likud. Był m.in. sygnatariuszem porozumienia pokojowego z Egiptem wynegocjowanego w Camp David i laureatem Pokojowej Nagrody Nobla wraz z prezydentem Egiptu Anwarem Sadatem. Swoje łagrowe świadectwo zawarł w wydanej w 1957 roku książce “Czas białych nocy”, i było to jedno z pierwszych takich świadectw w światowej literaturze, obok np. “Innego świata” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Begin zmarł w roku 1992.
MaH
fot.Wikimedia Commons, CC
