Równo 22 lata temu, 28 czerwca 1996 r. o godz. 09:18 Werchowna Rada uchwaliła Konstytucję niepodległej Ukrainy.
Projekt ustawy zasadniczej zyskał poparcie 315 deputowanych, osiągając tym samym wymaganą większość kwalifikowaną 2/3. Konstytucja przewidywała silną władzę prezydenta, gwarantowała prawo własności, wprowadziła nową symbolikę państwową, a także nadała językowi ukraińskiemu status jedynego języka urzędowego. Krym został uznany za autonomiczną republikę w ramach Ukrainy. Uchwalenie konstytucji postrzega się jako olbrzymie zwycięstwo centroprawicowych sił wspierających prezydenta L. Kuczmę.
Ustawa zasadnicza z 1996 posiada długi prawny precedens. Jako przykłady można wskazać Russką Prawdę – rodzaj kodeksu cywilnego z czasów Rusi Kijowskiej, konstytucje (uchwały kozackie) z XVII i z XVIII wieku, czy wreszcie konstytucję z roku 1918. Co się tyczy obecnej, była ona na przestrzeni ostatnich dwóch dekad kilkakrotnie zmieniana, a od czasu Rewolucji Godności w roku 2014 jest nieustającym przedmiotem publicznych debat.
Warto zaznaczyć, że ukraińska konstytucja z 1996 zawiera szereg bezpieczników, uniemożliwiających wprowadzanie do niej gwałtownych lub nieprzemyślanych zmian. I tak, projekty poprawek muszą uzyskać od 2/3 do 3/4 głosów zgromadzenia konstytucyjnego Werchownej Rady. Z kolei według artykułu 157 ustawa zasadnicza nie może być nowelizowana w zakresie praw człowieka i obywatela, albo jeśli proponowane zmiany godzą w niepodległość lub integralność terytorialną państwa.
Telesfor
