15 czerwca w Historii Kresów

15 czerwca 2013

Uroczystości pogrzebowe Bronisława Pierackiego w Warszawie

Uroczystości pogrzebowe Bronisława Pierackiego w Warszawie

1934 – nacjonalista ukraiński zastrzelił w Warszawie Bronisława Pierackiego – ministra spraw wewnętrznych RP, zwolennika dialogu polsko – ukraińskiego, dawnego obrońcę Lwowa.

urodził się w 1895 r. W młodości działał w Galicji w Związku Walki Czynnej, Związku Strzeleckim i tajnej organizacji niepodległościowej Związek Jastrzębi. Walczył w Legionach Polskich, m.in. na Wołyniu, został ciężko ranny podczas bitwy pod Jastkowem. Potem kierował Polską Organizacją Wojskową w Nowym Sączu i Lwowie, walczył w obronie Lwowa, skończył prawo na lwowskim uniwersytecie.


Należał do zaufanych współpracowników Józefa Piłsudskiego, jako pułkownik Wojska Polskiego poparł przewrót majowy. Potem był posłem na Sejm z listy , uczestniczył w ośmiu kolejnych rządach, w trzech z nich był ministrem spraw wewnętrznych.

Zwalczał sowieckich dywersantów, szczególnie komunistów, rasizm i . Opowiadał się za dialogiem z umiarkowanymi grupami ukraińskimi, powołał m.in. Komitet ds. Narodowościowych.


Został postrzelony na ulicy Foksal w Warszawie przez członka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Hryhorija Maciejkę i zmarł tego samego dnia. Zamach ten był zemstą za aresztowania, których dokonały polskie władze po nieudanym napadzie nacjonalistów ukraińskich na pocztę w Gródku Jagiellońskim.

Terrorystom ukraińskim chodziło także o zerwanie dialogu polsko – ukraińskiego. Bezpośredniemu zabójcy Pierackiego udało się zbiec. Skazano natomiast na kary więzienia 12 współorganizatorów zamachu, w tym Stepanowi Banderze i dwóm innych bandytom karę śmierci zamieniono na dożywocie.

Śmierć Pierackiego była jednym z głównych argumentów na rzecz utworzenia obozu odosobnienia w Berezie Kartuskiej dla osób działających przeciwko Państwu Polskiemu. Pośmiertnie Pieracki został odznaczony Orderem Orła Białego, jego imieniem nazywano ulice w całej Polsce, m.in. we Lwowie i Stanisławowie.

Zobacz artykuł o utworzeniu obozu w Berezie Kartuskiej oraz publikację Zdzisława Juliana Winnickiego Bereza Kartuska – jak było naprawdę?

1545 – w Wilnie zmarła Elżbieta Habsburżanka – królowa Polski, wielka księżna litewska, żona Zygmunta II Augusta. Pochowana w katedrze wileńskiej. Urodzona w 1526 r.

1775 – wojska rosyjskie rozpoczęły likwidację Siczy Zaporoskiej – głównego ośrodka Kozaków Zaporoskich (niżowych).

1863: porażka Polaków w bitwie pod Lututowem.

1914 – rozpoczęła się wystawa motorów drobnoprzemysłowych we Lwowie.

1927 – w Wilnie urodził się Andrzej – polski malarz. Był synem profesora prawa – rektora Uniwersytetu Wileńskiego Bronisława Wróblewskiego. Uczył się w liceum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie. Podczas II wojny światowej brał udział w tajnych kompletach. Zmarł w 1957 r.

1962 – zmarł Eugeniusz – arcybiskup krakowski, w latach 1944-1962 – arcybiskup metropolita lwowski. Jako wicedyrektor seminarium duchownego we Lwowie, po jego zlikwidowaniu przez okupacyjne władze radzieckie w 1939 r., prowadził dalszą posługę udzielając święceń i podtrzymując działalność seminarium.

Mimo licznych szykan organizował pomoc kościoła lwowskiego dla dziesiątków tysięcy wywiezionych w głąb ZSRR Polaków i dla miejscowej ludności.

Po długim okresie oporu wobec władz radzieckich, zdecydował się ekspatriować seminarium duchowne i agendy kurii metropolitalnej wraz z jej archiwum do Polski w jej nowych granicach. Swoją ostatnią mszę świętą pontyfikalną odprawił w archikatedrze lwowskiej w Niedzielę Wielkanocną 1946 r. Osiadł w Lubaczowie. Urodzony w 1890 r.

Kresy24.pl / Historyczne Kalendarium Kresowe – 15 czerwca

Podziel się tym z innymi. Udostępnij na:

Komentarze nawołujące do przemocy, zawierające zniesławienia, wulgaryzmy, groźby karalne lub spam będą usuwane. Również wpisy osób podających nieprawdziwy email.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *