Jerzy Bajan (z lewej) i Bolesław Orliński przy prototypie samolotu PZL P.11, fot. NAC
Urodzony we Lwowie Jerzy Bajan jako nastolatek w walczył z Ukraińcami o polskość swojego miasta, a kiedy Polska była zagrożona przez bolszewików, ponownie chwycił za broń jako kawalerzysta i piechociarz.
W okresie pokoju ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą i to właśnie wtedy zainteresował się akrobacją lotniczą. To on był autorem manewru trzech połączonych ze sobą samolotów. Figurę nazwano później „trójką Bajana”. W 1934 roku zwyciężył, wraz z Gustawem Pokrzywką, prestiżowe międzynarodowe zawody samolotów turystycznych Challenge.
W czasie wojny obronnej w 1939 roku Bajan został ciężko ranny w lewą rękę. Wydawałoby się, że niedowład ręki będzie końcem jego lotniczej kariery. Nic bardziej mylnego! Kiedy nasz bohater przedostał się do Anglii skonstruowano dla niego specjalny mechanizm umożliwiający pilotowanie, mimo częściowej niepełnosprawności. W czasie wojny wykonał prawie 30 lotów bojowych!
Stworzona przez niego ewidencja zestrzeleń dokonanych w czasie II wojny światowej przez polskich lotników, znana dziś jako „lista Bajana” do dziś jest jednym z podstawowych dokumentów, dzięki którym możecie sprawdzić, który z naszych pilotów był najskuteczniejszy.
Bajan po 1945 roku nie powrócił do ojczyzny. Zmarł na emigracji, zmagając się pod koniec życia z chorobą Parkinsona. O odwadze pilota świadczyć może chociażby podwójne nadanie Krzyża Walecznych.
