22 listopada 1864 roku w Wilnie na placu łukiskim na rozkaz carskiego pacyfikatora powstania na Litwie Michaiła Murawjowa został powieszony przywódca powstania styczniowego na Grodzieńszczyznę Konstanty Kalinowski. Po 155 latach jego szczątki, a także Zygmunta Sierakowskiego i kilkunastu ich towarzyszy broni – bohaterów trzech narodów – białoruskiego, litewskiego i polskiego – po latach odnalezieni na stokach Góry Zamkowej w Wilnie zostaną złożeni na cmentarzu na Rossie.
Dziś, obserwując od rana plac przed Katedrą Wileńską, gdzie zostanie odprawiona uroczysta msza święta koncelebrowana przez najwyższych hierarchów kościołów katolickich Polski, Litwy i Białorusi, można odnieść wrażenie, że w Wilnie bije serce Białorusi.
Uroczystość w Wilnie ma charakter niezwykle symboliczny, wszak poza oddaniem sprawiedliwości dziejowej Wyklętym sprzed ponad 150 lat odradza się idea Rzeczypspolitej.
Udział w ceremonii bierze tysiące Białorusinów i liderów białoruskiej opozycji. W tłumie żegnający widzieliśmy pierwszego przywódcę niepodległej Białorusi Stanisława Szuszkiewicza, szefową Rady Białoruskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie Iwonkę Surwiłłę, liderów Białoruskiego Kongresu Narodowego, przewodniczącego Białoruskiej Partii Socjaldemokratycznej Narodnaja Hramada Nikołaja Statkiewicza, koordynator kampanii obywatelskiej „Europejska Białoruś” Jewgienija Afnagela, jednego z liderów Białoruskiego Frontu Ludowego, poetę i polityka Uładzimira Nieklajewa.
Dziennikarze podają, że w pobliżu katedry znajduje się ponad tysiąc osób z biało-czerwono-białymi flagami.
Mimo, że uroczystości odbywają się w dzień roboczy, chętnych na wyjazd z sąsiedniej republiki do Wilna było tak wielu, że białoruska kolej musiała uruchomić dodatkowe pociągi, a i tak bilety na pociąg rozeszły się błyskawicznie.
oprac.ba za svaboda.org
