„W Syrii może zacząć się III wojna światowa”. Rozmowa z Marcinem Mamoniem

21 czerwca 2018

– Chciałbym się mylić, ale obawiam się, że nie ma wyjścia z tej sytuacji. Będzie tylko gorzej. Co więcej, obawiam się, że w Syrii może zacząć się III wojna światowa – mówi Marcin Mamoń, reporter wojenny, autor filmów dokumentalnych i książek o bliskowschodnich konfliktach.

Po ataku chemicznym we wschodniej Gucie prezydent Donald oznajnił, że prezydent Syrii Baszar jest zwierzęciem. Czy rzeczywiście jest zwierzęciem?


-To bardzo starannie wykształcony na zagranicznych uczelniach człowiek, lekarz. Zna języki, i odznacza się dobrymi manierami. Ma piękną i wykształconą żonę, która urodziła się w Londynie. Niestety klan Asadów, który rządzi w Syrii pod początku lat 70., nosi w sobie coś, co nazwałbym genem bestialstwa. W wojnie domowej w Syrii zginęły przecież setki tysięcy ludzi i wbrew propagandzie rosyjskiej, wbrew znacznej części mediów kupujących tą propagandę, większość to ofiary reżimu, a nie islamistów. Lista zbrodni prezydentów Syrii, ojca i syna, jest długa. Np. masakra w mieście Hama. To półmilionowe dzisiaj miasto tradycyjnie było bastionem buntu przeciw reżimowi w Damaszku. W 2011 roku do największych antyrządowych demonstracji liczących nawet ponad milion ludzi dochodziło właśnie w Hamie. W 1982 roku doszło tam do powstania. Rządził wtedy ojciec Baszara al-Asada, Hafiz al-Asad. Wojsko otoczyło miasto, a potem krok po kroku zdobywało kolejne, osiedla, ulice i place mordując wszystkich podejrzanych o popieranie islamistów. Zginęło, według różnych szacunków, od 3 do 25 tysięcy ludzi (według źródeł Bractwa Muzulmańskiego nawet 40 tysięcy), także kobiety i dzieci. Przypomnijmy, że w Polsce trwał wtedy stan wojenny, podczas którego miało zginąć około 100 osób., co słusznie uważamy za wielką tragedię. Historię Syrii przed „arabską wiosną”, rewolucją i wojną domową powinni napisać ci, którym udało się przeżyć straszliwe więzienia Asadów, w tym o te najgorszej sławie, dla więźniów politycznych. Ponury betonowy budynek – więzienie Sednaja pod Damaszkiem. Zginęły tam dziesiątki tysięcy ludzi. Wciąż giną.

Ale czym się wyróżnia na gorsze klan Asadów na tle innych dyktatorów bliskowschodnich?


- czy w to obszar bardzo doświadczony dyktaturą, tyranią, przemocą. Syryjski reżim wyróżnia się jednak wyjątkową brutalnością i okrucieństwem. Nie chodzi tylko o wojenne, ale również funkcjonujący od lat w Syrii totalitarny system przemocy, o wszechobecną inwigilację, o doskonale zorganizowaną, na wzór sowiecki, tajną policję. Dodajmy, że Asadów udzielała wsparcia organizacjom terrorystycznym w regionie, tym wszystkim, którzy w regionie zbrojnie przeciwstawiali się Amerykanom, tzw. koalicji antyterrorystycznej i tradycyjnie Izraelowi. Asad nie prowadził jednak tak jak krucjaty religijnej. Dla reżymu Asadów religia ma drugorzędne znaczenie. Jest jedynie narzędziem wykorzystywanym w polityce, której celem jest zachowanie władzy w państwie. Damaszek wspierał kiedyś sunnitów walczących w Iraku przeciw Amerykanom (), ale też wrogim im szyitów w Libanie (). W stolicy Syrii od lat znajdowali też schronienie liderzy palestyńskich organizacji; Hamasu, Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny i wielu innych wzywających do zniszczenia państwa i posługujących się terrorem jako metodą służącą realizacji ich politycznych celów. Dyktator, a mówiąc otwarcie zbrodniarz z Damaszku czasem przedstawiany jest światu (programowo przez media rosyjskie) jako obrońca chrześcijaństwa, całej cywilizacji przed terroryzmem i islamskim ekstremizmem. Wśród ludzi o przekonaniach narodowych, prawicowych daje się wyczuć do niego sympatię, tak jak i do innych dyktatorów. Muammar to podobno oświecony władca obalony przez terrorystów. Tymczasem nie tylko torturował, mordował swoich oponentów, ale sam przez lata wspierał tak, jak klan Asadów, . Szkockie Lockerbie i zamach na pasażerski samolot amerykańskich linii Pan Am gdzie zginęło 270 niewinnych osób jest tego najbardziej znanym przykładem.

Podobno sprawca zamachu na papieża Jana Pawła II Mehmed ali-Agca też szkolił się w Syrii. Ale tak czy inaczej, może w świecie orientalnym nie da się rządzić nie używając przemocy, a najwięcej zyskuje ten, kto jest najbardziej brutalny?

-Rzeczywiście, trudno dziś sobie wyobrazić demokrację na Bliskim Wschodzie. Niektórzy mówią, że to wina islamu, ale przecież najbardziej brutalne na tym obszarze były i są reżimy świeckie, takie jak w Syrii czy Egipcie czy kiedyś w Libii i Iraku. Jeżeli świat jest dziś zszokowany niezwykłą brutalnością „państwa islamskiego” czy wcześniej al-Kaidy albo Bractwa Muzułmańskiego, to należy sobie zadać pytanie skąd wziął się ekstremizm islamski? Dlaczego islamscy radykałowie sięgnęli po tak barbarzyńskie sposoby poniżania i mordowania wszystkich tych, których uznali za swoich wrogów, nawet jeńców, dziennikarzy, czy pełnych współczucia dla muzułmanów w regionie pracowników NGO-sów? Czy to ekstremizm islamski, przekonania religijne są źródłem tej brutalności, a może wszystko sprowadza się do konstatacji że przemoc rodzi przemoc? Odpowiedzi jest bardzo wiele. Trzeba też pamiętać że cywilizacja islamska od setek lat znajduje się w kryzysie, że tłumią w sobie od lat pewien kompleks niższości związany z ich podległością cywilizacyjną i polityczną wobec bogatego Zachodu. Stąd rodzi się frustracja i poniżenie. Źródeł okrucieństwa liderów, bojowników takich organizacji jak tzw. (), trzeba moim zdaniem szukać jeszcze gdzieś indziej. Wiele metod tortur, zadawania bólu i śmierci stosowanych przez „” oprawcy nauczyli się szkoląc się a potem służąc w tajnych służbach świeckiego reżymu w Iraku zanim w Bagdadzie pojawili się Amerykanie. Pomysłodawcami i założycielami „państwa islamskiego” w Iraku byli wyrzuceni z pracy po upadku Saddama wysocy oficerowie jego służb – formacji słynących na Bliskim Wschodzie z bezwzględności i nieznającego granic okrucieństwa.

Czy jednak nie było błędem poparcie Zachodu dla „arabskich rewolucji” i wiara w demokrację w tym regionie? Były zbrodnie, ale był przynajmniej pokój. A teraz jest brutalność, zbrodnie oraz wojna domowa, przynajmniej w Syrii.

-O nas, o Polakach pod zaborami, też kiedyś mówiono, że nie dorośliśmy do życia w wolności, że jesteśmy konfliktowi, nieodpowiedzialni, skłonni do anarchii. Mówiono, i mówi się tak i dzisiaj o innych narodach – dodajmy – zniewolonych narodach, że np. to narody terrorystów, bandytów, mafiozów itd.; jak Czeczeni, , Tamilowie, Palestyńczycy, Ujgurzy w Chinach czy Rohingja albo Karenowie w Birmie itd. Dawniej na straży takiego porządku stało Święte Przymierze. Dzisiaj ONZ, OBWE itd., i prawo międzynarodowe pełne frazesów z jednej strony o samostanowieniu narodów a z drugiej o prymacie integralności terytorialnej i nienaruszalności granic… W pierwszym przypadku społeczności międzynarodowej obojętny jest los domagających się niepodległości Czeczenów czy Palestyńczyków, w drugim – na przykładzie aneksji Krymu przez Rosję tolerowane jest łamanie międzynarodowych traktatów. Przestępca musi mieć siłę. Armię i jeszcze lepiej broń masowego rażenia.

Silny ma rację. Tak było i to się nie zmienia. Nie ma w tym nic odkrywczego. Niestety czasem światowego czy regionalnego porządku pilnują silni tyrani.

„Arabskiej wiosny” nie zaplanował i wywołał Zachód. Najwyżej przyspieszył coś co, było nieuchronne. Rewolucję w Tunezji, Egipcie i kolejnych krajach arabskich zaczęli ludzie skrzywdzeni przez tyranię i nędzę. Mieli dość zniewolenia, dość biedy. Chcieli żyć normalnie tak, jak inni, w lepszym świecie. Starzejący się dyktatorzy i wraz z nimi dyktatury były coraz bardziej skorumpowane i niezdolne do reagowania na kryzys gospodarczy i niezwykle szybki wzrosty demograficzny. Miliony sfrustrowanych, bo pozbawionych pracy, pieniędzy, perspektyw młodych ludzi. To oni podpalili lont. Dopiero potem pojawili się tzw. gracze; światowe i regionalne mocarstwa: USA, , UE, , , i ich interesy. Po 8 latach od wybuchu pierwszych protestów w Tunezji arabskie rewolucje właściwie wszędzie poniosły klęskę, lub przerodziły się w długotrwałe wojny, których końca wciąż nie widać. Mowa tu o Libii i Syrii. Proces obywatelskiej emancypacji arabskiej młodzieży jest nie do zatrzymania ani przez Asada, ani nowego dyktatora Egiptu generała Abd-Allaha al-Sisi…

W opowieściach uchodźców czy ludzi, którzy znali Syrię sprzed wojny kraj ten jawi się niemal jako raj. Gdzie wszyscy żyli zgodnie i dostatnio. Owszem, nie było wolności, była inwigilacja i korupcja, ale jak się człowiek nie wychylał, można było godnie żyć, niezależnie czy się było muzułmaninem-sunnitą, muzułmanimem-szyitą czy chrześcijaninem, czy wyznawcą innej religii. Można było prowadzić swój interes, inwestować, kształcić się i pracować w dobrym zawodzie itd.

-Rozumiem tę idealizację, bo ludzie wolą pokój od wojny, zwłaszcza tak straszliwej gehenny jak ta w Syrii. I rzeczywiście, turyści przyjeżdżający przed 2011 rokiem do Syrii – sam do nich należałem – byli zachwyceni zabytkami, jedzeniem, gościnnością ludzi, infrastrukturą itd. Ale to tylko część prawdy. W Syrii od lat panowały ogromne nierówności między miastami a prowincją, między poszczególnymi regionami, między różnymi grupami etnicznymi czy wyznaniowymi. To nie mogło trwać wiecznie.

Kto był główną siłą polityczną stojącą za „arabską wiosną”?

-Różnie to bywało i w różnych krajach, ale w Syrii, podobnie jak w Libii, byli to fundamentaliści z Bractwa Muzułmańskiego, a ściślej, jego lokalne brendy. Wcześniej Bracia obalili prezydenta Hosni Mubaraka w Egipcie. Nie należy jednak utożsamiać Bractwa Muzułmańskiego z al-Kaidą czy „państwem islamskim”. Bracia to islamiści myślący bardziej politycznie i długofalowo, którzy rozumieją, że wybory, kartka wyborcza jest najlepszą metodą do nie tylko do zdobycia władzy, ale uznania jej przez świat. Nie można też zapominać że to z Bractwa wywodzi się wielu liderów Al-Kaidy, z aktualnym jej głównym emirem Ajmanem az Zawahirim.

Zwykły Polak, czy szerzej, mieszkaniec Zachodu, który niewiele z tego wszystkiego rozumie, zastanawia się, kto jest w Syrii, „tym dobrym”, kogo popiera albo powinien popierać Zachód?

-Wbrew pozorom, Zachód, nigdy nie był, ani do dziś nie jest szczególnie zaangażowany w wojnę w Syrii. Zawiera różne sojusze taktyczne udzielając niektórym organizacjom czasowego wsparcia. Na początku była to tzw. Wolna Armia Syrii, ale mimo że nazywano ich na samym początku wojny demokratyczną opozycją to i tak nie przełożyło się to na jakieś znaczące wsparcie finansowe, czy zbrojne.

Dziś USA wspierają tzw. Siły Demokratyczne Syrii, złożone głównie z Kurdów syryjskich. Kurdowie sami są bardzo podzieleni na frakcje: te – bardziej prozachodnie, czy te prorosyjskie, a wręcz komunistyczne. Ciągły brak zdecydowania i ostrożność Zachodu wykorzystuje Rosja oraz Iran – sojusznik Rosji w regionie. Irańskim szyitom, ich libańskim sojusznikom z Hezbollahu najbliżej w regionie do alawitów, mniejszości religijnej zamieszkującej Syrię, z której wywodzi się klan Asadów. Oba kraje zbliża do siebie Rosja, która jest ich najbliższym i strategicznym sojusznikiem. Po drugiej stronie są wspierane przez USA kraje sunnickie m.in. Arabia Saudyjska, Emiraty Arabskie, , ale też zbuntowana przeciw USA Turcja i skonfliktowany z Arabią Saudyjską – .

O co toczy się gra?

-Najprostsza i zawsze trafna odpowiedź brzmi; o kasę.

Powiedziałbym, jednak że jednocześnie to gra o życie dla tych, którzy najbardziej się angażują w konflikt na Bliskim Wschodzie. Wystarczy spojrzeć na mapę. Nie chodzi tylko o pola naftowe w samej Syrii, ale też o trasę przebiegu istniejących i potencjalnych linii przesyłowych gazu i ropy naftowej. Kraje regionu Zatoki Perskiej chciałyby docierać ze swoim tanim surowcem do Europy nie tylko drogą morską, np. przewożąc tankowcami droższy skroplony . Na drodze do Europy stoi jednak Syria, od dekad sojusznik Moskwy. A Rosja nie może dopuścić do tego, by surowce z regionu Zatoki Perskiej zalały Europę. Gdyby tak się stało, byłby to koniec Rosji uzależnionej od sprzedaży ropy i gazu wydobywanych na dalekiej Syberii i zdecydowanie droższych niż te z Zatoki Perskiej. Na to wszystko nakłada się jeszcze konflikt w łonie islamu między szyitami i sunnitami. O życie walczą również Turcja, Iran i Izrael. Turcja nie chce silnego reżimu w Damaszku, a jednocześnie boi się, że na gruzach Syrii powstanie samodzielne państwo kurdyjskie. To śmiertelne zagrożenie dla integralności tureckiego państwa. Kurdowie zamieszkują w zwartych społecznościach blisko 1/3 terytorium Turcji i zbrojnie walczą o niepodległość. Prezydent odwołuje się do czasów potęgi Imperium Osmańskiego, które panowało nad całym Bliskim Wschodem, także nad Syrią. Co z tego, jeśli Ankara nie ma tyle siły, by zająć znaczną część Syrii i przyjąć tam rolę „policjanta”. Turcja zatem lawiruje miedzy Rosją, sunnickimi krajami arabskimi i Zachodem. Zblatowani z Rosją irańscy ajatollahowie, od rewolucji 1979 roku, walczą o rozszerzenie wpływów szyitów na Bliskim Wschodzie. Izrael zaś długo stał z boku, ale ostatnio mocno włączył się do gry, a szczególnie jego lotnictwo. Żydzi czują się zagrożeni rosnącą obecnością irańską (Hezbollah i irańskie milicje) u swoich granic. Iran jest – jak wiadomo – uważany za największego wroga Izraela. Zachód na tle tego wszystkiego, jak już mówiłem, jest mało zaangażowany w konflikt, ale to wynika z tego, że USA i ich sojusznicy w regionie, jak np. po zlikwidowaniu ISIS nie czują się egzystencjalnie zagrożone tym, co się dzieje w Syrii. To jednak znów w każdej chwili może się zmienić. „Państwo islamskie” przecież pojawiło się nagle, jak feniks z popiołów. Dzisiaj jego zwolennicy działają znów w konspiracji. Musimy też pamiętać, że dzisiaj wszędzie jest blisko, bo żyjemy w zglobalizowanym świecie i widać to jak w soczewce na przykładzie terroryzmu czy problemów z masową migracja do Europy. Przedłużająca się wojna w Syrii będzie zatem wciąż oddziaływać na świat zachodni, świat w którym żyjemy.

Czy jest wyjście z tej sytuacji? Ile ta wojna jeszcze będzie trwać?

-Przyszłość zna tylko Bóg. Chciałbym się mylić, ale obawiam się, że nikt nie znajdzie jeszcze długo wyjścia z tej sytuacji. Wydaje się, że może być tylko gorzej. Co więcej, obawiam się, że w Syrii może zacząć się III wojna światowa.

A co z chrześcijanami w Syrii?

-Na początku wojny, w 2011, 2012 roku różnie to bywało, ale dziś , jeśli nie emigrują z Syrii to zdecydowanie popierają Asada. Tak było również w czasach pokoju. Asad godził się aby współtworzyli rządy i elity w Syrii. Potrzebował ich. Bo, tak jak , alawici, z których się wywodził jego klan, byli w mniejszości. Prawie 80 procent populacji Syrii to muzułmanie-sunnici.

Chrześcijanom odpowiadał taki deal. Od setek lat próbują przetrwać na Bliskim Wschodzie wśród rzadko przyjaznych, a zwykle wrogich muzułmanów. To dlatego idą na czasem otwartą a czasem cichą kolaborację z tyranią. Chrześcijanie kupują sobie w ten sposób spokój i bezpieczeństwo. Żyją w strachu przed muzułmańskim potopem. Wielu jest przekonanych, że zwycięstwa „arabskich rewolucji”, dojście do władzy sunnitów, choćby z Bractwa Muzułmańskiego, może narazić ich na prześladowania, represje i wygnanie z ziem, które zamieszkują od tysięcy lat.

To wszystko wydaje się bardzo racjonalne. A jednak to przede wszystkim miłosierdzie, miłość bliźniego i odrzucenie zła. Sam jestem katolikiem i nie mogę zrozumieć, zaakceptować, że moi bracia – chrześcijanie w Syrii mogą wspierać tyrana i zbrodniczy reżim. Oburzające są deklaracje i wyrazy poddańczej lojalności publicznie wyrażane przez patriarchów – przywódców wspólnot chrześcijańskich w Syrii. Jak mogą aż tak okłamywać siebie, swoich współwyznawców i cały świat… To dla mnie niepojęte, a mówię to nie tylko, jako dziennikarz, ale i człowiek, który bardzo osobiście doświadczył wojny w Syrii. Chrześcijanie w Syrii popełnili błąd, który niestety może negatywnie zaważyć na ich przyszłości w miejscach gdzie bywał kiedyś Chrystus i Jego pierwsi uczniowie. Stali się dla muzułmanów wrogami i to nie dlatego, że wierzą w Trójcę Święta, czy uznają Boskość Jezusa, ale dlatego, że stali się sojusznikami znienawidzonego, zbrodniczego reżimu. Im dłużej trwa wojna w Syrii, im więcej jest ofiar, tym większa rośnie przepaść między wyznawcami obu religii. Jednocześnie nie mam wątpliwości, że Chrześcijanie są wyjątkowo potrzebni w tym regionie. Chrześcijańskie miłosierdzie, wybaczenie czy wiara w przyrodzoną ludzką godność, i co ważne afirmacja życia tam, gdzie dzisiaj rządzi śmierć są bezcenne.

Rozmawiał Marcin Herman

Marcin Mamoń (ur. 1968), w latach 80. działacz organizacji antykomunistycznych: Ruchu Wolność i Pokój, Federacji Młodzieży Walczącej, Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Pomysłodawca i założyciel Duszpasterstwa Szkół Średnich „Przystań” przy krakowskim zakonie Dominikanów. Absolwent historii UJ, ukończył też w 1997 roku Dokumentalny Kurs Mistrzowski Andrzeja Fidyka. W latach 90. działacz Ligi Republikańskiej. Dziennikarz freelancer – pracował m.in. w „Czasie Krakowskim” i TVP, obecnie współpracuje z różnymi redakcjami. Reżyserował dokumenty m.in. Dla TVP, TVN, BBC, Channel 4, VPRO (Holandia), WDR (Niemcy). Publikuje m.in. w The Intercept i Foreign Policy (USA). Publikował również w czołowych polskich gazetach. Specjalizuje się w sprawach bliskowschodnich. Azji Środkowej i Kaukazie, choć czasem porusza też inne tematy, np. historyczne i społeczne. W 2005 roku był zatrzymany w Egipcie, a w 2015 podczas pracy w Syrii był wraz z operatorem Tomaszem Głowackim porwany i przetrzymywany przez ponad miesiąc przez islamistów z organizacji al-Nusra powiązanej z al-Kaidą. Marcin Mamoń jest autorem książki „Wojna braci” oraz wielu filmów dokumentalnych i reportaży, m.in. „Bruder des jihad”, „The Smell of Paradise”, „Trumny smoleńskie”, „Katyń na bazarze”, „Dżihad”, „Chechnya: The Dirty War”, „Gra w ”, „Prawdziwy ojciec chrzestny”, cykli dokumentalnych „Dyktatorzy”, „Dżihad”, programu reporterskiego „Korespondent”. Odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego złotym krzyżem zasługi.

fot. Qasioun News Agency, YouTube.com, Creative Commons Attribution 3.0 Unported

 

Podziel się tym z innymi. Udostępnij na:

Komentarze nawołujące do przemocy, zawierające zniesławienia, wulgaryzmy, groźby karalne lub spam będą usuwane. Również wpisy osób podających nieprawdziwy email.

10 odpowiedzi „W Syrii może zacząć się III wojna światowa”. Rozmowa z Marcinem Mamoniem

  1. tow.stalin Odpowiedz

    21 czerwca 2018 w 14:10

    jako katolik jestem w stanie zrozumieć dlaczego chrześcijanie syryjscy „wspierają” tyrana. bardzo prosto – przewidują na bazie własnego ponad tysiącletniego obcowania z muzułmanami, że tyrania muzułmańska będzie gorsza od tyranii asadów. wybierają po prostu mniejsze zło, i szczerze mówiąc trudno ich o to oskarżać, szczególnie z perspektywy bezpiecznej polski. ja wiem, że pan redaktor przebywał tam na miejscu i być może jego życie także było zagrożone, ale nie było zagrożone życie jego bliskich. Dużo łatwiej głosić wzniosłe idee miłosierdzia i przebaczenia czy wytykać innym hipokryzję za współpracę z rezimem, jak żona i dzieci są bezpieczne w odległym kraju.

  2. observer48 Odpowiedz

    21 czerwca 2018 w 20:36

    „Wystarczy spojrzeć na mapę. Nie chodzi tylko o pola naftowe w samej Syrii, ale też o trasę przebiegu istniejących i potencjalnych linii przesyłowych gazu i ropy naftowej. Kraje regionu Zatoki Perskiej chciałyby docierać ze swoim tanim surowcem do Europy nie tylko drogą morską, np. przewożąc tankowcami droższy skroplony gaz. Na drodze do Europy stoi jednak Syria, od dekad sojusznik Moskwy. A Rosja nie może dopuścić do tego, by surowce z regionu Zatoki Perskiej zalały Europę. Gdyby tak się stało, byłby to koniec Rosji uzależnionej od sprzedaży ropy i gazu wydobywanych na dalekiej Syberii i zdecydowanie droższych niż te z Zatoki Perskiej.”

    Obambler popełnił kardynalny błąd nie dotrzymując słowa i nie bombardując Syrii po tym, jak ta przekroczyła wyznaczoną przez niego „czerwoną linię” i ponownie użyła broni chemicznej przeciwko własnej ludności. Drugim kardynalnym błędem Obamblera było dopuszczenie do rokowań bardzo słabej w tamtym okresie RoSSji, która widząc niezdecydowanie USA weszła następnie pełnym frontem do Syrii i trudno ją będzie stamtąd wykurzyć bez ryzyka wywołania wojny światowej, bo słabnąca gospodarczo, ale rosnąca w siłę militarną kacapia ma niewiele do stracenia.

    Jak to prawidłowo zdiagnozował pan Mamoń, opanowanie przez siły prozachodnie libańskiej Doliny Bekaa i północnej Syrii to nieodwracalny koniec tego, co zostało z sowieckiego imperium i wciąż ledwo zipie. Miejmy nadzieję, że uda się wstrzymać budowę Nord Stream 2, a tym samym odebrać kacapii poważne źródło finansowania armii.

  3. tagore Odpowiedz

    21 czerwca 2018 w 23:46

    Szanowny redaktor ma takie samo pojęcie o Syrii i Bliskim Wschodzie jak politycy USA. Czyli nikłe.
    Dobrym podsumowaniem manipulacji autora jest sytuacja w Egipcie,gdzie „budowniczowie” demokracji pchnęli do władzy islamistów i gdy ten silny w sumie kraj wsadził ich do więzień po krótkim skowycie,chłopcy z zachodu są uprzejmi. Assad nie ma kanału sueskiego
    i dlatego z nim pogrywają.

    • Dominik Odpowiedz

      22 czerwca 2018 w 00:18

      Słuchamy w takim razie eksperta…

      • observer48

        22 czerwca 2018 w 01:38

        @Dominik
        Też bym z przyjemnością zagłębił się w taką ekspertyzę. A tak na marginesie, to nawet kremlowska wierchuszka niedawno przyznała otwartym tekstem, że utrata kacapsko-irańskiej kontroli nad libańską Doliną Beqaa i północną Syrią oznaczałaby szybki koniec faszystowskiej Federacji RoSSyjskej.

  4. Adr Odpowiedz

    22 czerwca 2018 w 20:02

    Assad ojciec dał Syrii masakra w Hamie w latach 80
    kilkadziesiąt lat pokoju.

    Błędem Assada syna było że poluzował system
    nie demontując go całkowicie(co było by zdradą wobec własnej grupy etniczno-religinej i sojuszników).

    Bądź gorący albo zimny, Assad syn chciał być letni.

    Letni jest też Redaktor Mamoń, niby rozumie że inaczej się nie da niż na Assada ojca
    ale ideologia każe mu potępiać Chrześcijan za t że chcą przetrwać i wybierają mniejsze zło.

    Faryzeusz co się mądrzy z daleka bo nie musi odpowiadać za życie własnej rodziny i sąsiadów
    będących na miejscu-ryzykując tylko własnym życiem na ochotnika.

    Assad zabił więcej osób niż muslimy tylko dla tego
    że tamci nie mają możliwości techniczno-organizacyjnych i sa w defensywie.

    Gdyby zwyciężyli ………..

    • observer48 Odpowiedz

      23 czerwca 2018 w 01:59

      @Adr
      1. Jeśli coś się kopiuje i nakleja, warto przed opublikowaniem sformatować.
      2. Większość państw na Bliskim i Dalekim Wschodzie, a także w Afryce to dawne kolonie, których granice zostały wytyczone przez mocarstwa kolonialne, a nie grupy etniczne, czy plemienne zamieszkujące je od stuleci.
      3. Wszystkie państwa muzułmańskie rządzą się mieszankami systemów prawnych mocarstw kolonialnych i szariatu.
      4. Dwa główne odłamy Islamu, czyli Sunnici i Szyici zwalczają się i mordują nawzajem od początków tej religii.
      5. Reżymy Asada, Kadafiego i Saddama Husajna należały do najkrwawszych na Bliskim Wschodzie i Afryce Północnej. Obowiązuje tam lojalność plemienna, a poczucie państwowości praktycznie w tych państwach nie istnieje.

      Redaktor Mamoń opisał sytuację w Syrii bezstronnie, z dużą wnikliwością i poparł to solidną analizą historyczną. Prawidłowo też przeanalizował sytuację geostrategiczną Syrii, która kontroluje trasy przesyłowe surowców energetycznych z Zatoki Perskiej i Afryki Północnej do Turcji, a następnie do Europy.

      Należy też podkreślić, że reżymy Asada w Syrii, Kadafiego w Libii i Husajna w Iraku, a wcześniej Nasera i Sadata w Egipcie były popierane przez Sowietów. Pokój w Syrii zapanuje dopiero po wyparciu stamtąd RoSSji, co w końcu nastąpi, tylko nie wiadomo, jak szybko i jakim kosztem. Tak się składa, że spędziłem kilka lat w latach 1980. w państwach muzułmańskich Afryki Północnej i bliskiego Wschodu jako konsultant, więc mam jakie takie pojęcie o tym, jak tam naprawdę było.

      • Adr

        23 czerwca 2018 w 08:33

        @observer48

        1. Jeśli coś się kopiuje i nakleja, warto przed opublikowaniem sformatować.
        2 Oczywista oczywistość, chwalisz się ,,wiedzą”
        czy żalisz na niesprawiedliwość świata
        3 ,,Wszystkie ” raczej nie wszystkie najbardziej liberalne są kraje byłego ZSRR
        z Azerbejdżanem na czele będącym w ideologicznej kontrze wobec Iranu(25 % mieszkańców to Azerowie)
        i utrzymującym bliskie kontakty z Izraelem od którego kupują dużo broni.
        4 Od początku tej religii na pewno nie
        po na początku tej religii nie było takiego podziału nastąpił dopiero wraz z konfliktem po śmierci Mahometa. Nie miał n podstaw ideologicznych , był po prostu sporem o sukcesje.
        Alawici na marginesie tez byli długo uznawani przez Szyitów za odszczepieńców i heretyków.
        5 Znowu uproszczenie , Szyici na ten przykład
        w czasie wojny Iracko-Irańskiej okazali się wyjątkowo lojalni wobec władzy Saddama,
        a Muktada Al Sadr ostatnio zawarł liczne porozumienia z Arabią Saudyjska i szuka sunnickich koalicjantów po wyborach.

        Może spędziłeś trochę czasów w kontenerze na
        budowie ale wiele nie wyniosłeś z tego.

        Redaktor Mamoń ma wiedzę ale nie potrafi jej przekuć w ludzkie wnioski tylko sili się na wielkiego mralizatora.

        Rosji życzę żeby ugrzęzła tam na lata.

      • observer48

        23 czerwca 2018 w 19:47

        @Adr
        Znowu kopiowanie i wklejanie i do tego bełkotliwe. Tak się składa, że nigdy nie pracowałem na żadnych budowach, a wyłącznie w działach inżynierskich urzędów wojewódzkich (balladiji) różnych państw arabskich w zespołach planowania przestrzennego, co mi dawało dużo okazji do podróży i obserwacji okrucieństw popełnianych przez różnych arabskich dyktatorów. Na publiczne egzekucje uliczne nigdy nie chodziłem, ani nie chciałem ich oglądać w tamtejszej telewizji. Swoje wiem, a twoje wypociny nie trzymają się ani kupy, ani dupy, nie wspominając już o poważnych kłopotach z poprawną polszczyzną.

  5. olek Odpowiedz

    23 czerwca 2018 w 18:48

    Ta trzecia może by się zaczęła gdyby Rosja okoniem nie stanęła.Redakcji ciemnotę to wciskajcie „leszczom” a nie ludziom uzywającym swojego rozumu .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *