W sidłach rozstania…

Ziemio moja rodzinna umiłowana, Mickiewiczowska, Nowogródzka ziemio daleka, bliska.

Jak oddech matki nad kołyską ziemio kapliczek, krzyży przydrożnych i serc stalowych, wołasz mnie śpiewem skowronka, słowika, dzwonem nieszpornym, partyzancką mogiłą, wierzbą płaczącą, ścieżką harcerską, lipą pachnącą, szumem dębów, sosen podniebnych w borach odwiecznych usłanych dywanami sosenek i konwalii wśród których człowiek był sobie bratem i bliżej Boga.

Ziemio pagórków i łanów złocistych błękitnymi wstęgami rzek opasana, ziemio w krwawych pożogach dziejów skąpana, kraino zbezczeszczonych świątyń, ojców cmentarzy, trupami obrońców usłana, Nadniemeno Rejtanów, Kościuszków, Witoldów, Bohatyrewiczów, Kupałów, Radziwiłłów, Bałachowiczów, jak koń – demonom czerwonej gwiazdy – przez handlarzy narodami – sprzedana, wegetujesz na ugorach bezsumień z zerwaną nicią pokoleń.

Wacław Nowicki, Warszawa, sierpień 2012 r.

Nie przegap w tym temacie:

LACHOWICZE Mój Nowogródek – wspomnienia Zofii Boradyn Dorastanie pod dwiema okupacjami w Nalibokach