Dokumenty obrony Lwowa 1939, cz. II (9 września)

Niestety, w archiwum Bronisława Kocowskiego – taką nazwę proponujemy dla interesującego nas korpusu źródeł – nie zachował się żaden dokument dotyczący obrony miasta pod datą 9 września 1939 r. Jest zatem miejsce, by przypomnieć nasze dotychczasowe teksty poświęcone temu zagadnieniu.

Obrona Lwowa została wspomniana w popularnonaukowym artykule Mariusza Jarosińskiego traktującym o przebiegu wojny obronnej 1939 roku:

http://kresy24.pl/osamotniona-polska-byla-bezsilna-wobec-agresji-niemiec-i-sowieckiej-inwazji/

Uprzedźmy też nieco wydarzenia, sięgając do dnia kapitulacji miasta (22 września), dnia, w którym kapitulowało również Grodno:

http://kresy24.pl/22-wrzesnia-w-historii-kresow/

Przy okazji chcieliśmy przypomnieć sylwetkę prof. Romana Longchamps de Bérier, kierującego, jak pamiętamy, cywilną obroną miasta:

Roman Longchamps de Bérier urodził się 9 sierpnia 1883 roku we Lwowie.

Pochodził ze znanej rodziny lwowskiej pochodzenia francuskiego. W 1901 r. ukończył gimnazjum we Lwowie, a potem Wydział Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie w 1906 r. uzyskał tytuł doktora praw (w krajach niemieckich studia kończyło się wówczas doktoratem), a w 1920 r. tytuł profesorski.

Do 1920 r. pracował w Prokuratorii Skarbu we Lwowie. W czasie walk o Lwów z Ukraińcami w listopadzie 1918 r. był członkiem polskiej Milicji Obywatelskiej oraz Ochotniczej Ligi Obywatelskiej. Został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa i Krzyżem Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej.

Jego wielką zasługą była praca w Komisji Kodyfikacyjnej RP od 1922 r., która opracowywała jednolite ustawodawstwo dla wszystkich ziem państwa polskiego. W latach 1920-39 wykładał też prawo cywilne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1933 r. był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, a od 1931 r. – Polskiej Akademii Umiejętności. W 1936 r. został powołany do Trybunału Kompetencyjnego. W czerwcu 1939 r. został rektorem Uniwersytetu Lwowskiego im. Jana Kazimierza. Jak się miało okazać – ostatnim rektorem.

We wrześniu 1939 r. stanął na czele Komitetu Obywatelskiego Obrony Lwowa. Po zajęciu miasta przez sowietów został 18 października 1939 r. odwołany ze stanowiska rektora, a w styczniu 1940 r. zwolniony z pracy na uniwersytecie. Po wkroczeniu do Lwowa wojsk niemieckich został wraz z wieloma innymi wybitnymi lwowskimi profesorami aresztowany w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r., a następnie zamordowany przez Niemców i Ukraińców z batalionu Nachtigall na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie, wraz z trzema synami: Bronisławem, Zygmuntem i Kazimierzem. Wojnę przeżyła jego żona Aniela i najmłodszy syn Jan.

Jego krewnym jest wybitny znawca prawa rzymskiego, ksiądz profesor Franciszek Longchamps de Bérier (ur. 1969)

Kresy24.pl

Nie przegap w tym temacie:

Dokumenty obrony Lwowa 1939, cz. XI (18 września) Dokumenty obrony Lwowa 1939, cz. X (17 września) Dokumenty obrony Lwowa 1939, cz. IX (16 września)