Ukraina obchodzi dziś Dzień Flagi. Została ustanowiona przez Radę Najwyższą 21 stycznia 1992 roku. Jej barwy odwołują się do herbu Księstwa Halicko-Wołyńskiego, w którym żółty lew umieszczony był na ciemnoniebieskiej tarczy.
Pod żółto-niebieskim sztandarem z wizerunkiem lwa wspinającego się na skałę, walczył pułk ziemi lwowskiej w bitwie pod Grunwaldem.
Flaga Księstwa Ruskiego, istniejącego przez rok w latach 1658-1659, przedstawiała prostokątny płat tkaniny o barwach żółtych i niebieskich, zakończony dwoma trójkątnymi językami. W połowie wysokości umieszczony był czerwony krzyż kawalerski zza którego świecą promienie słoneczne.
Według niepotwierdzonej teorii, żółto-niebieską flagę przywiózł na Ruś książę Władysław Opolczyk, który pod koniec XIV wieku był namiestnikiem na Rusi Halickiej. Faktem jest natomiast, że barwami Opola również są niebieski i żółty, a właściwie żółty i niebieski, bo kolejność barw jest odwrotna niż na współczesnej fladze ukraińskiej.
Kiedy w XIX wieku dążono do odrodzenia narodowego, działacze ukraińscy przyjęli niebieski i żółty za swoje barwy, ale w nieustalonej kolejności.
Oficjalnie błękitno-żółtą flagę zatwierdzono w 1918 roku.
Ukraińska Socjalistyczna Republika, która wchodziła w skład Związku Sowieckiego, odcięła się od tradycyjnej flagi a jej nowy symbol nawiązywał do ideologii komunistycznej. Zwłaszcza po II wojnie światowej niebiesko-żółtą flagę potępiono jako „banderowską”.
W 1949 roku emigracyjna Ukraińska Rada Narodowa zdecydowała, że flaga Ukrainy będzie tradycyjnie złożona z barwy niebieskiej i żółtej, a u góry będzie kolor niebieski.
Po odzyskaniu niepodległości powstał problem, jaką flagę ma przyjąć nowo powstałe państwo – spora część społeczeństwa nadal uważała, że niebiesko-żółta flaga i trójząb zostały skompromitowane przez UPA. Przeważył jednak pogląd, że symbol ten ma historię dłuższą, niż historia UPA i ostatecznie 28 stycznia 1992 roku powrócono do niebiesko-żółtego sztandaru.
Kresy24.pl
