IAR, PAP śladem za rządową białoruską agencją Bełta podają jako niebywały sukces otwarcie “klasy polskiej w szkole nr. 22 w Witebsku”. Dlaczego to zrobi Biełt – rozumiem. Od IAR i PAP (polskich agencji informacyjnych – red.) oczekuje się jednak troszkę refleksji, napisał na swoim profilu na Facebooku działacz polskiej mniejszości na Białorusi Andrzej Poczobut…
Kochani, czytam sobie informacje o rozpoczęciu roku szkolnego na Białorusi i się dziwie. W Witebsku w szkole 22 będą prowadzone zajęcia fakultatywne. Oznacza to, że będzie to 1 godzina w tygodniu i na dodatek te zajęcia będą prowadzone w czasie pozalekcyjnym. Zgodnie z rozporządzeniem władz ma się to odbywać w sobotę.
Czy to tak wielki sukces?
W ubiegłym roku na terenie obwodu witebskiego w podobnej formie na zajęcia języka polskiego uczęszczało 340 dzieciaków. Przede wszystkim to szkoły na Brasławszczyźnie, ale także dwie szkoły w samym Witebsku.
Poziom wiedzy jakie dają zajęcia fakultatywne mogliśmy ocenić w ramach akcji “Lato z Polską” kiedy dzieciaki, również te z Witebska wyjeżdżały na odpoczynek do Polski.
Mogę więc śmiało powiedzieć, że jest on bardzo, ale to bardzo słaby. Nie jest to wina nauczycielek. Starają się jak mogą, nie zważając na to, że zajęcia fakultatywne są gorzej opłacane niż zwykłe lekcje.
Ale czy można przez godzinę tygodniowo nauczyć języka?
Władze nie zgodziły się na to, by gdziekolwiek w obwodzie witebskim język polski był wykładany jako przedmiot, czyli normalnie w ramach nauczania w czasie lekcyjnym. I to nie zważając na zainteresowanie, żeby pobierać naukę właśnie w formie normalnych lekcji.
Tak, że wracając do Witebska – otwarcie klasy z polskim wykładanym jako przedmiot, to rzeczywiście byłby sukces.
Ale zamiast tego, nie zważając na zainteresowanie rodziców, po prostu poszerzono o jedną szkolę zajęcia fakultatywne, kanalizując w ten sposób zapotrzebowanie – chcieliście polskiego, miejcie go. Ale w sobotę i jako zajęcia fakultatywne.
Oczywiście dobre i to. Jedna godzina w tygodniu prowadzona w czasie pozalekcyjnym to i tak lepiej niż (…) “zero”.
Jednak w opisywaniu i ocenianiu sukcesu zalecałbym umiarkowanie.
Zwłaszcza na tle tego, co się stało na Grodzieńszczyźnie. Od trzech lat władze świadomie dyskryminują szkoły polskie odgórnie ustalając liczbę uczniów, która może zostać do nich przyjęta. Wiedząc, że zapotrzebowanie jest większe, świadomie zaniżają liczbę miejsc.
W tym roku MSZ RP, ambasada, konsulat i wszystkie polskie delegacje parlamentarne, które odwiedzały Białoruś zabiegały o to, by w Grodnie przyjęto wszystkich chętnych. Jeszcze w lipcu ambasada twierdziła, że przyjęto 60 osób i przyjmą pozostałych. Jednak gdy nastąpił 1 września i nadszedł czas sprawdzenia słono składanych obietnic okazało się, że na liście pierwszoklasistów szkoły polskiej jest tylko 57 nazwisk. O dwa mniej niż w roku poprzednim. Odmówiono przyjęcia 9 dzieciom.
Czyli dialog dialogiem, ale “sprawidliwość i tak jest po stronie kuratorium i władz.
Teraz zamiast odrobiny refleksji proponuje się nam popularne hasło: “Nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało”.
Tym czasem, od trzech lat polskim dzieciom odmawia się przyjęcia do polskiej szkoły w Grodnie. Łączna liczba odmów sięga już kilkudziesięciu przypadków. Teraz te dzieci zamiast w języku ojczystym muszą się uczyć po rosyjsku.
To właśnie dlatego “ZPB niezmiennie uważa, że nauczanie w języku polskim na Białorusi jest różnymi sposobami ograniczane przez władze”. Swoją opinie ZPB opiera na relacjach zbieranych od nauczycieli języka polskiego i relacjach rodziców. Z całej Białorusi.
Kresy24.pl/facebook.com
