27 lipca na antenie Radia Maryja prezes Prawa i Sprawiedliwości bardzo wyraźnie odciął się od prób zohydzenia ukraińskiej rewolucji godności z 2013/2014 roku.
Od jakiegoś czasu widać w naszym kraju pewne zjawisko. Oto część polityków oraz komentatorów życia społecznego przekonuje, że próba wywołania w Polsce puczu w oparciu o “ulicę” i “zagranicę” przypomina swym charakterem rozwój wypadków na Majdanie.
Przykład. Stanisław Janecki we “w Sieci”: “w obronie systemu niesprawiedliwości, tarczy i miecza starego porządku, totalna opozycja i jej zagraniczni protektorzy godzili się na rozpętanie czegoś w rodzaju Majdanu”.
W narracji tej wydarzenia w Polsce bywają nazywane “ciamajdanem”. Służy to dwóm celom: podkreśleniu indolencji rodzimej opozycji oraz obśmianiu ukraińskiej rewolucji godności.
Sugeruje się ponadto, jakoby ukraiński Majdan był inspirowany, czy wręcz zrealizowany z zewnątrz. Tłumy ludzi mieszkały w namiotach na mrozie, bo dostały od Amerykanów skrzynkę wódki? Do tego się to sprowadza.
Dla niechętnej PiS-owi prawicy (wbrew pozorom taka istnieje) niniejsze porównanie ma jeszcze jeden walor: sugeruje, że klika “Kaczora” niewiele różni się od kliki Janukowycza. A że rząd Beaty Szydło nie wysłał jeszcze dywizji, by odbić Lwów, znaczy się – coś jest na rzeczy. W końcu Janukowycz miał jakiś tam polskich przodków…
I oto pośród silnie trujących intelektualnie miazmatów, wśród których nie brakło zapachu siarki, głos zabrał “Naczelnik Państwa”.
Przede wszystkim stwierdził bardzo wyraźnie, że “żadnych analogii z tym, co dzieje się dziś w Polsce – nie ma”. Jabłko należy porównywać z jabłkiem, a nie – dajmy na to – z żyrafą.
Po wtóre wykluczył rolę “zagranicy” jako czynnika decydującego o sukcesie ukraińskiego społeczeństwa: “Majdan był wspierany na różne sposoby, ale był też autentyczny”.
O Ukraińcach spotkanych wówczas w Kijowie prezes PiS mówił z wyraźną sympatią: “to są przede wszystkim zwykli ludzie – to oni się zbuntowali. Stworzono im nadzieję, nie do końca realistyczną, ale ważną – na wejście do UE, poprawę ciężkiego losu. I tę nadzieję odebrano”.
Dla polskiej polityki wschodniej to bardzo ważne deklaracje.
Telesfor
