Czy ktoś ma pomysł na prezydenta Ukrainy?

29 listopada 2017

Skompromitowany we własnym kraju i pozbawiony jakiegokolwiek obywatelstwa wyrasta na symbol wewnętrznego rozdarcia nie tyle narodu ukraińskiego, co każdego Ukraińca z osobna.

Wydawać by się mogło, że jego dotychczasowe dokonania polityczne świadczą przeciwko niemu, że nad Dnieprem powinien stać się , a obywatele nie powinni mu ufać, a tymczasem wciąż znajdują się tacy, którzy gotowi są byłemu merowi Odessy pomóc przekroczyć granicę spodziewając się, że tym samym mogą stać się współtwórcami odnowy państwa, którą Gruzin im zaoferuje.


Gdzieś w głębi duszy zapewne gros spośród tych osób odczuwało dysonans – ścigany w swojej ojczyźnie listem gończym Saakaszwili mógł budzić skojarzenia z Janukowyczem, ale przecież równocześnie jest to polityk, który przeprowadził w Gruzji reformy gospodarcze, prowadził konsekwentnie prozachodnią politykę i walczył z korupcją, do czego nawołuje obecnie na Ukrainie. Może, próbując zracjonalizować swoje sympatie, niektórzy pomyśleli, że kto wie, ile jest prawdy w wysuwanych przeciw Saakaszwilemu oskarżeniach, a ile pragnienia zemsty ze strony tych, z których nieuczciwością walczył?

Przypadek Saakaszwilego to jeszcze jeden przykład tego, że w trudnych dla narodów momentach są one gotowe oddać ster rządów w ręce ludzi do tego nieprzygotowanych, nieprzewidywalnych, zaskakujących. Jest to niezmiennie dowód zmęczenia dotychczas realizowaną polityką i politykami, spośród których żaden nie budzi zaufania. W tej sytuacji ktoś, kto w jawny sposób obarczony jest ciężarem już popełnionych błędów, staje się postacią znacznie bardziej wiarygodną niż ci, którzy swoje przewiny skrzętnie ukrywają pod patriotycznymi hasłami, często dzięki wiernym mediom, przymykającym oczy na przestępstwa.


Możliwe, że niektórzy sądzą, iż osadzenie takiego Saakaszwilego na najwyższym urzędzie paradoksalnie przysłużyłoby się państwu. Chcąc zmyć z siebie przeszłe winy, okazałby się politykiem bezkompromisowym, gotowym do zmian, których naprawdę potrzebuje i których oczekuje . Oczekuje, choć dziś już nie domaga się ich z taką determinacją, jak na Majdanie. W dobie permanentnego kryzysu co bardziej rzutcy wyjeżdżają za granicę i tam pracując reperują domowe budżety, a problemy własnego państwa stają się dla nich równie odległe, jak pogoda na Antypodach. Ci, co zostają nad Dnieprem, pochłonięci codzienną walką o rozsądne gospodarowanie budżetem domowym, niewystarczającym na podstawowe potrzeby, nie mają czasu, aby wyjść na ulice.

Jak się zdaje, dopóki drastycznie nie pogorszy się sytuacja ekonomiczna na Ukrainie, będzie tkwić w marazmie, a i tu potrzebne byłoby raczej tąpnięcie, niż powolna urata wartości pieniądza i postępujące zubożenie. Naród, który żyje w cieniu wojny i nie oszukujmy się, w pewien sposób musiał się do niej przyzwyczaić (co nie znaczy zaakceptować) zniesie wiele, o czym na pewno doskonale wiedzą politycy. A tym niespieszno do zmian. , w ślad za swoimi poprzednikami, nie reformuje państwa – priorytetem dla prezydenta oligarchy jest jego własnych pieniędzy, cała reszta to tylko zajęcia dodatkowe.

Ostatnie protesty na ulicach Kijowa pokazują, że wraz z narodem w imię „wielkiej reformy politycznej” gotowi są walczyć nie tylko Saakaszwili, ale i Julia , i Andrij Sadowy, i , ale czy ktokolwiek z nich ma szansę, by stać się przywódcą budującym silne sojusze z najbliższymi sąsiadami i reformującym własny kraj?

Najem, kojarzony z głosem młodego pokolenia, pokolenia Internetu, może być postrzegany w większym stopniu jako działacz społeczny, a przepełnieni ideami aktywiści niekoniecznie sprawdzają się w brudnym świecie politycznych gier. Sadowy, jako reprezentant Zachodniej Ukrainy, tradycyjnie nie będzie cieszył się zaufaniem w Centrum czy na Wschodzie kraju. Bandersztadt żyje własnym życiem, a raczej własną legendą, o czym przekonał się niegdyś Czornowoł. Szanse na to, by Saakaszwili został głową państwa, są znikome (jak wskazują sondaże, większym poparciem mógłby się cieszyć lider zespołu Okean Elzy Swiatosław Wakarczuk). Jako temat gorący newsów Gruzin jest niewątpliwie atrakcyjny, ale to wciąż postać niszowa i raczej medialna, nie faktyczny lider.

Tymoszenko nawet, jeśli staje z kimś ramię w ramię podczas demonstracji, to nie należy spodziewać się, że będzie jego wiernym sprzymierzeńcem. Była pani będzie zmieniać sojusze i osłabiać tych, którzy zaczną nadmiernie cieszyć się sympatią społeczeństwa. Z tej perspektywy jest koalicjantem niebezpiecznym, gotowym wydrzeć przyjaciołom ich największe tajemnice po to, by za chwilę pogrążyć ich w politycznym bagnie. Jej nieznaczna przewaga sondażowa w rankingach nad Poroszenką (10,8% respondentów zadeklarowało, że gotowych jest oddać glos na Tymoszenko, 10,3% na obecnego prezydenta) będzie niewątpliwie bodźcem do bezkompromisowej walki. Jednocześnie świadczy o tym, że Ukraińcom wciąż brak jest pomysłu na to, kto mógłby zmienić ich kraj. Ani Poroszenko, ani Tymoszenko nie zagwarantują reform, będą raczej zwolennikami zachowania status quo i kontynuatorami gry z Rosją, bo tam prowadzą swoje interesy.

Nie sposób dziś jednoznacznie przewidzieć jak będą wyglądały kolejne na Ukrainie. Czy społeczeństwo zademonstruje brak zaufania do establishmentu i odda głos na kogoś bez politycznej przeszłości, albo o historii może nie kryształowej, lecz dającej nadzieję, że człowiek ten znajdzie w sobie odwagę by zaprowadzić zmiany, na które kraj czeka od 1991 roku? Czy raczej dokonując wyboru mniejszego, ale już oswojonego zła, będzie wahać się między dwojgiem oligarchów? Czy może namaści swojego kandydata i przewiezie go w walizce przez nieszczelną granicę? W dużej mierze to, co stanie się nad Dnieprem, będzie wypadkową sytuacji na świecie, a przede wszystkim w Europie. Gwarantem demokratycznych zmian mogliby stać się sąsiedzi Ukrainy, ale czy są tego świadomi?

W interesie Polski jest silna Ukraina – opinia ta powtarzana jak mantra jest dziś szczególnie aktualna. Skoro Polacy już teraz obawiają się napływu emigrantów zza wschodniej granicy, nie powinni zastanawiać się nad tym, w jaki sposób granicę tę zamknąć, ale jak wesprzeć sąsiednie państwo, aby nikt nie chciał z niego wyjeżdżać. Albo by nie musiał tego robić, jeśli wojna ze wschodnich obwodów rozleje się na cały kraj.

Z drugiej strony Polska potrzebuje rąk do pracy w sytuacji, gdy jej obywatele nieustannie wyjeżdżają tam, gdzie zarabiają więcej, a życie jest lżejsze niż w ojczyźnie. Jakkolwiek kuszącą myślą może być wprowadzenie ograniczeń zniechęcających do przyjazdów Ukraińców, to decyzja taka z politycznego i ekonomicznego punktu widzenia byłaby porażką polityki wschodniej i początkiem końca partnerstwa w wymiarze realnym. Dlatego zamiast straszyć ukraińską emigracją warto dziś rozważyć jak przekuć ją w sukces współpracy dwustronnej, sposobność do przełamania negatywnych stereotypów, złagodzenia polskiej ksenofobii, otwarcia kraju i narodu polskiego na odmienność kulturową, językową i religijną Europy. Dziś Polacy boją się obcości w każdym jej wymiarze i podsycanie tych lęków skutkuje aktami agresji i przemocy słownej i fizycznej. Napływ do kraju Ukraińców, którzy nie przyjeżdżają z czarno-czerwonymi flagami, nie dzierżą w dłoniach tryzubów i nie próbują mordować swoich gospodarzy może stać się okazją do uzmysłowienia, że choć za oboma państwami stoją lata niełatwej wspólnej historii, to nie możemy zmienić przeszłości. Nie zmienimy nawet teraźniejszości, możemy tylko wspólnie budować przyszłość, tworzyć ją na przekór własnym lękom, uprzedzeniom i Putinowi, którego marzenie, jakim są dwa potężne państwa w centrum Europy rozbite wewnętrznie i skłócone między sobą, konsekwentnie dziś spełniamy.

Agnieszka
Tekst ukazał się w nr 21 Kuriera Galicyjskiego (289) 17-29 listopada 2017/ab

Podziel się tym z innymi. Udostępnij na:

Komentarze nawołujące do przemocy, zawierające zniesławienia, wulgaryzmy, groźby karalne lub spam będą usuwane. Również wpisy osób podających nieprawdziwy email.

10 odpowiedzi Czy ktoś ma pomysł na prezydenta Ukrainy?

  1. Ula Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 09:49

    Ciagle zastanawia mnie, dlaczego Ukraincy (oczywiscie nie wszyscy) zamiast zajac sie wlasnym krajem-ktory dostali za darmo, zamiast zajac sie wlasnymi bledami i zaczac je naprawiac, probuja ciagle mowic innym jak maja Ukraincow rozumiec. Dlaczego sami niedopuszczajac do najmniejszego ustepstwa w swojej polityce klamstw, wytykaja ksenofobie tym, ktorzy nareszcie mowia glosno co na Ukrainie nie gra.

    Jak juz tu ktos wspomnial, odkopali banderowskie g..no, a teraz zeslizguja sie po nim do coraz glebszej przepasci, probujac wszystkim dookola wmowic, ze tylko oni Maja racje. Tak sie nie da sasiedzi… Na trupach niewinnych, nie buduje sie panstwowosci. To sie zawsze zemsci.

  2. Stanisław Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 09:51

    Co się tak wszyscy uparli, że Polsce potrzebna jest silna Ukraina? Silna Ukraina to konkurent który będzie dążył do przeniesienia osi współpracy wschodniej z Warszawy do Kijowa. Będzie chciała nadawać ton polityce krajów Europy środkowo-wschodniej. Nam jest potrzebna Ukraina jako bufor a nie konkurent. Jeszcze lepiej jak w miejsce jednego buforu powstaną 3-4.

    • nn Odpowiedz

      29 listopada 2017 w 10:13

      „Nam jest potrzebna Ukraina jako bufor a nie konkurent. Jeszcze lepiej jak w miejsce jednego buforu powstaną 3-4.”

      Najlepiej skrzyżowanie Palestyny z Kurdystanem, źródło stałego fermentu na naszej wschodniej granicy. Ktoś w ogóle zastanawia się co pisze?

      • Stanisław

        29 listopada 2017 w 10:56

        Jeśli szanowny NN sięgnął (sięgnęła) by do materiałów jeszcze z okresu pierwszego majdanu to by wywnioskował(a), że integralność terytorialną Ukrainy zapewniają jedynie sąsiedzi (konkretnie brak woli aby było inaczej). Brak jest wewnętrznego spoiwa. Polityka obecnych władz aby spoiwem było UPA i ruch antysoviecki nie udaje się na wschodzie kraju. Tendencje separatystyczne są coraz silniejsze. Coraz mniej ludzi utożsamia się z państwem i władzą w Kijowie. Przyjmą każdą władzę dającą stabilność.
        Budowanie Ukrainy jako silnego państwa z ich „klasą” polityczną nie służy interesom Polski. Jest to jedyny sąsiad oficjalnie wysuwający roszczenia terytorialne wobec Polski opierający państwowo usankcjonowany mit założycielski na ruchu anty-polskim.

      • observer48

        30 listopada 2017 w 06:04

        @Stanisław
        Zgadza się. OUN/UPA i Bandera rozsadzą Ukrainę od wewnątrz. Podejrzewam, że taki podział jest na rękę każdej spółdzielni oligarchów rządzących Ukrainą, bo podzielony, skłócony naród najłatwiej okradać.

  3. observer48 Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 10:05

    Bardzo mądre i wnikliwe obserwacje. Po dwutygodniowym pobycie na zachodniej Ukraine niecałe dwa miesiące temu w pełni się z tym zgadzam. Należy też pamiętać, że niemieckie i inne zachodnioeuropejskie firmy mają wydajność pracy znacznie wyższą, niż małe polskie firmy i łatwo przyciągają lepszymi zarobkami wysoko wykwalifikowanych polskich pracowników.

    kraińcy pracujący w Polsce wypełniają lukę pozostawioną przez nieraz gorzej wykwalifikowanych, ale mówiących po angielsku, czy niemiecku Polakach. Polskie firmy po kilku latach osiągną poziom wydajności pracy firm zachodnioeuropejskich i ponad milion Ukraińców pracujących w Polsce zostanie „na lodzie”, lub będzie zmuszony do pracy sezonowej w budownictwie i rolnictwie. Czy chcemy, aby ci Ukraińcy, którym się w Polsce nie powiedzie z przyczyn czysto ekonomicznych stali się wrogami Polski i Polaków z przyczyn rasistowskich i nacjonalistycznych?

  4. Stanisław Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 11:18

    W interesie Polski jest silna Polska. Zatem powinniśmy budować silną Polskę a nie silną Ukrainę.
    Taką mantrę proponuję każdemu na co dzień.

  5. tagore Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 13:14

    Jest kandydat na stanowisko prezydenta Ukrainy ,który odpowiadał by oczekiwaniom ,ale świadomie został zmarginalizowany by do tego nie dopuścić. To Moskal
    gubernator Zakarpacia.

  6. nn Odpowiedz

    29 listopada 2017 w 18:38

    Wyniki sondaży:

    https://censor.net.ua/news/463677/segodnya_prezidentom_ostalsya_by_poroshenko_a_v_radu_prohodyat_pyat_partiyi_dve_iz_kotoryh_novye_opros

    W zasadzie najbardziej niebezpieczni ludzie: Tiahnybok i jego partia Swoboda wloką się w ogonie.

  7. tagore Odpowiedz

    1 grudnia 2017 w 09:02

    Czytając tekst Pani Sawicz zastanawiałem się czy świadomie zniekształca obraz sytuacji czy też jako giedriycianka tak postrzega otoczenie.Kształt stosunków pomiędzy Polską ,a Ukrainą podobnie jak stosunki pomiędzy Ukrainą i pozostałymi sąsiadami członkami UE jest określany nad Dnieprem.
    Polscy politycy reagują na działania strony ukraińskiej średnio po roku w sposób wymuszony przez sytuację.Ukraina próbuje zająć pozycję dominującego lokalnie nad sąsiadami kraju wymuszając przy pomocy faktów dokonanych akceptację swojego stanowiska.Ustawa oświatowa to świetny przykład.
    Żaden sąsiad Ukrainy nie zaakceptuje takiego traktowania czyli ukraińskiego „miru”,również Polska niezależnie od widzimisiów giedroycianów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *