Wileńska Republika Ludowa? Polskie “zielone ludziki” na Litwie? Kto za tym stoi?

Jan53

31 stycznia 2015 o 11:04 Odpowiedz

@ulan kresowy:Byl podpisany Traktat Polsko-litvuski w tej sprawie w 1994r.Litvusolandia nie wypelnila w/w sprawie zadnego punktu.Polacy wszystkie.Mija 2o lat od jego podpisania wiec dość “gnojenia” naszej mniejszości mieszkającej tam niekiedy od 1290roku.

Paweł

30 stycznia 2015 o 23:09 Odpowiedz

Do “rene”:
Dlaczego Litwini nas nie lubią?

MOJE OSOBISTE PRZEMYŚLENIA

Każdy może mieć na to własne spojrzenie. Ja wyróżniłbym tu kilka faz i kilka przyczyn.

1.
Faza odrodzenia świadomości narodowej, powiedzmy, mniej więcej od roku 1880.

Polska kultura, to było wszystko. Litwini (jako odrębny naród) nie mieli prawie nic. Prawie żadnego dorobku literackiego w języku litewskim. Prawie żadnej inteligencji mówiącej po litewsku. Tylko trochę szlachty na Żmudzi, dla której językiem ojczystym był dialekt żmudzki. Prawie wszystko na Litwie było polskie. Nawet jednolitego języka nie mieli, a tylko zbiór dialektów.

Z PRAKTYCZNEGO punktu widzenia wszystko przemawiało za tym, żeby być Polakiem. Ewentualnie Rosjaninem, ale Rosjanie byli wciąż postrzegani, jak zaborcy. Jeżeli odrodzenie miało się powieść, trzeba było bardzo ostro odciąć się od polskości, choć względy praktyczne przemawiały właśnie za tym, żeby być Polakiem. Zaczęto więc przedstawiać polskość jako coś, nie tyle nawet nieatrakcyjnego, co wrogiego, złego, zgubnego. Nonsens, ale to była jedyna droga. Albo odciąć się bardzo zdecydowanie, albo znów stać się Polakiem.

PO PIERWSZE NIE BYĆ POLAKIEM – WSZYSTKO, CO ZŁE, TO PRZEZ POLSKĘ, PRZEZ POLAKÓW, PRZEZ POLSKOŚĆ

Ludzie mówiący po litewsku, to była głównie ludność wiejska. Dochodziły więc antagonizmy klasowe. No i pogardliwe lekceważenie większości polskiej wobec “litwomanów”, jak nazywano polskojęzycznych zwolenników odrodzenia, i wobec Litwinów w ogóle.

Tu potrzebna jest mała dygresja. O ile dla Litwinów odrodzenie narodowe jest po prostu odrodzeniem narodowym, o tyle my, Polacy, śmiało możemy mówić o SECESJI NARODOWEJ, to znaczy o podzieleniu narodu na dwa narody.

NAJTOTALNIEJSZĄ BZDURĄ JEST TWIERDZENIE, ŻE “LIETUVISI”, TO POTOMKOWIE WREDNYCH I DZIKICH ŻMUDZINÓW !

Są to idiotyczne brednie prowokatorów propagandowych – zawodowych dolewaczy oliwy do ognia.
Po pierwsze, Żmudzini wcale nie byli dzicy – Żmudź to był w XIX wieku właśnie dobrze rozwinięty region.
Po drugie, zachował się tam język żmudzki, więc Żmudzini nie potrzebowali tak mocno podkreślać swojej tożsamości. Nawet dziś mówi się, że stosunki polsko-żmudzkie są lepsze, niż stosunki polsko-ogólnolitewskie.

Współcześni Litwini, to przede wszystkim potomkowie ludzi MÓWIĄCYCH PO POLSKU, MYŚLĄCYCH PO POLSKU, WYCHOWANYCH PO POLSKU i MAJĄCYCH POLSKIE NAZWISKA. Kowno, w sensie językowym, było równie polskie, jak Wilno. WSPÓŁCZESNA LITWA, TO W PEWNYM SENSIE NASZE DZIEŁO! Nasze, to znaczy dzieło ludzi, którzy niczym się od nas nie różnili, jak tylko tym, że uznali litewskość za coś wartościowego, za coś zasługującego na to, żeby się odrodzić i zachować. Trochę tu przesadzam, ale naprawdę tylko trochę. Współcześni Litwini są naszymi kuzynami dużo bardziej, niż się NAM oraz IM wydaje. Kto nie wierzy, nich policzy polskie rdzenie w nazwiskach! Czysto litewskich nazwisk jest chyba mniej, niż połowa.

ALE TO BLISKIE POKREWIEŃSTWO WCALE POROZUMIENIA NIE UŁATWIA 🙂 – PODOBIEŃSTWA ODPYCHAJĄ SIĘ

2.
Odzyskiwanie niepodległości, konflikt o Wilno.
Mimo wszystko na początku zwolennicy federacji z Polską, z Białorusią i ewentualnie z Łotwą, stanowili jakąś siłę. Może nie była to większość, ale licząca się frakcja. Sprawy mogły się potoczyć w dobrą stronę, gdyby nie konflikt o Wilno. Wilno może sobie być polskie aż do bólu, ale zawsze pozostanie symbolem litewskiej państwowości. Polacy mieli apetyt na Wilno, większość samych wilnian optowała za Polską. W czasach ZCZW Wilno nie było częścią Polski, ale Litwini uważali ZCZW za polską okupację. Rzeczywiście, wszystko tam było polskie: język, pieniądze, znaczki pocztowe, symbolika, wojsko… Piłsudski szczerze chciał federacji, ale w tej federacji Litwa miała być państwem złożonym z trzech kantonów: litewskiego (Litwa Zachodnia), polskiego (Litwa Środkowa) i białoruskiego (Litwa Wschodnia). Z punktu widzenia Litwinów był to niezbyt atrakcyjny pomysł. Litwini zdecydowali się więc na krok ryzykowny: SOJUSZ Z BOLSZEWIKAMI w 1920 roku. Jak to wpłynęło na stosunki polsko-litewskie, nie trzeba tłumaczyć. Przegrać razem z bolszewikami, to już lepiej się powiesić. Wyprawa Żeligowskiego, Litwa Środkowa, włączenie Litwy Środkowej do Polski – wszystko to są sprawy powszechnie znane.

NIC NIE POTĘGUJE NIENAWIŚCI BARDZIEJ, JAK POCZUCIE CAŁKOWITEJ BEZRADNOŚCI WOBEC DZIESIĘCIOKROTNIE SILNIEJSZEGO PRZECIWNIKA

Nic nie potęguje nienawiści bardziej, niż świadomość, że wszystkie swoje racje można wsadzić sobie gdzieś, gdy przeciwnik ma kilkusettysięczną armię.

Mimo wszystko, życie Polaków na Litwie Kowieńskiej, to nie był taki holocaust, jak się niektórym wydaje. Owszem, nacisk lituanizacyjny był bardzo silny. Szykany podobne jak dzisiaj. Czepianie się o język itp. Z drugiej jednak strony Polacy byli wobec państwa też raczej wrogo nastawieni. Co tu jest skutkiem, a co przyczyną – oczywiście każda strona będzie widziała to po swojemu. Aby zrozumieć tamte czasy, warto poczytać “Chatę Rodzinną”. Ciekawe jest na przykład to, jak duża była wolność słowa. Nikt nikomu głowy nie urywał. Można było bardzo śmiało pisać o szykanach i o wszystkich problemach. Z drugiej strony Polacy, jeżeli nie opisywali problemów, to pisali tak, jakby żadne państwo litewskie nie istniało, jakby istniała tylko Polska i tylko ją warto było zauważać.

3.
Wilno podarunkiem od bolszewików, okupacja sowiecka, okupacja niemiecka.
Powodów do nienawiści Litwini dali sporo. Są jednak także epizody, które stronę polską bardzo obciążają. Powiem tylko tyle, że za zamianę narodowości z polskiej na litewską, polskie podziemie zabijało całą rodzinę łącznie z dziećmi. Jeżeli nie mówię, co robili Litwini, to tylko dlatego, że wszyscy tutaj to wiedzą.

4.
Permanentny strach przed utratą tożsamości.
To jest chyba decydujący powód konfliktu dzisiaj. Naród litewski (mimo różnych złych zdarzeń w przeszłości) nie jest krwiożerczym smokiem. Raczej porównałbym go do dobrotliwego bałwanka, powoli roztapiającego się w promieniach słońca. Bałwanka przerażonego i dlatego pozornie bardzo wrogiego. Dziś Litwinów jest już tylko około 2,4 miliona 🙁 Polaków 15 razy więcej.

TRÓJKOLOROWY BAŁWANEK GINIE!

Dlatego tak bardzo wykłóca się o każde słowo na tablicy, o każdą literę i o każdą kreskę w literze. Trójkolorowy bałwanek roztapia się w marcowym słońcu, a niektórzy Polacy próbują oblać go gorącą wodą 🙁

—————————–
CO POWINNIŚMY ZROBIĆ DZISIAJ?

Jeżeli chcemy zachowania i wzmocnienia polskości na Wileńszczyźnie, musimy, wbrew pozorom, wzmacniać litewskość. Niekoniecznie akurat na Wileńszczyźnie, ale w ogóle. Musimy bardzo szanować język litewski, szanować litewską tradycję i historię. Promować Litwę w świecie, pomagać, ile się da. Przyjdzie nam to łatwiej, gdy uświadomimy sobie, że współczesna Litwa i Litewskość, to dzieło może nie naszych bezpośrednich przodków, ale na pewno naszych stryjecznych pradziadków.

CHOCIAŻ BAŁWANEK USIŁUJE NAS UGRYŹĆ, MY JEDNAK OSŁOŃMY GO PARASOLEM, POMÓŻMY MU, OKAŻMY SYMPATIĘ

GDY POCZUJE SIĘ BEZPIECZNY, WTEDY PRZESTANIE GRYŹĆ

ZACHĘCIĆ POLAKÓW, ŻEBY, MIMO WSZYSTKO, SPRÓBOWALI POLUBILI BAŁWANKA

Jak zły szeląg znam taktykę “zawodowych obrońców polskości”, dbających przede wszystkim o to, żeby im roboty nie zabrakło; dolewających oliwy do ognia, gdzie tylko się da. Kto kazał Panu Tomaszewskiemu popierać Putina? Wiadomo przecież, że takie poparcie Putinowi i tak nic nie pomoże, za to podsyci wrogość Litwinów. ALE WŁAŚNIE O TO CHODZIŁO! Jest wrogość – jest robota – jest dobrze!

—————————–
JUŻ SŁYSZĘ TO WYCIE I OBELGI POD MOIM ADRESEM!
ZWISA MI TO – MOŻECIE WYĆ I KRZYCZEĆ DO ZACHRYPNIĘCIA 🙂 – JA SWEGO ZDANIA NIE ZMIENIĘ

Jan53

31 stycznia 2015 o 11:33 Odpowiedz

@Pawel:Jaki gniew? Po prostu pisanie o obecnych litvusach w ramach wspólnej historii jest herezja.
Proszę spojrzeć na mape WKL i porownac do obecnej.
To ze stolica WKL było Wilno nie znaczy ze mieszkali tam “wielcy litewscy myśliciele”.Rowniez Nowogrodek był siedziba WKL.Najwieksze magnackie rody to tereny obecnej Bialorusi i kawalek zachodniej Ukrainy.Polnoc – Baltowie to dzicz.
Najwieksza rody to Ordynacja Ostrogska.
Rodzina ksiazat Ostrowskich pochodzila z bocznej linii samych Rurykowiczow.Zalozyl ja ostatni z rodu Janusz Ostrogski – kasztelan krakowski w 1618roku.Ich posiadlosci liczyly razem ponad 11.000km2.i nalezalo do nich kilkadziesiąt miast i kilkaset wsi.A teren na którym zadzili i walczyli z najazdami tatarskimi czy rosyjskimi był Wolyn – Luck,Rowne.Jedna z córek Hetmana Chodkiewicza była zona ks.Ostrogoskiego.Tamte okolice to rody Sanguszkow,Porycckich,Woronieckich czy Zbarskich.
Radziwilowie – to przecież Bialorus i ich siedziba: Nieswiez.
Uniwersytet w Wilnie – Stefan Batory.Kto go zlikwidowal?Litvusy po przyznaniu im Wilna przez sowietow.
Gdyby nie Polacy to Litwinow czekal los podobny do Prusow i Jacgwinow czyli rzez ze strony Krzyzakow.
Obecne litvusy chcą zagarnąć cale dziedzictwo WKL co jest po prostu smieszne gdyż maja tyle z nim wspólnego co Hitler i Stalin z “Golabkiem Pokoju”
Mam nadzieje ze Pan mi odpowie na postawione pytania?Nie sa zbyt wyszukane i jakies zawile.

Jan53

31 stycznia 2015 o 20:38 Odpowiedz

Widac ze nie bardzo zna Pan historie swego kraju a postawione pytania bez odpowiedzi tylko to potwierdzają.