Rosyjski zysk tej porażki (KOMENTARZ)

Od wielu lata Ukraina powoli odchodzi z „rosyjskiego świata” – świadomie na poziomie społecznym i politycznym staje się częścią Zachodu. Ten proces jest dla Rosji bardzo niebezpieczny nie tylko dlatego, że dawna część imperium odrywa się nieodwracalnie od rosyjskiego centrum, ale też dlatego, że WEWNĄTRZ imperium (a tak przez ludność imperialnego centrum postrzegana jest Ukraina) pojawia się inny – demokratyczny model władzy. Mało tego w ramach tego modelu kraj (Ukraina) się stopniowo rozwija, a przeciętnym mieszkańcom, żyje się coraz lepiej.

Jeśli taki model istnieje w USA czy Europie, to są to światy zewnętrzne wobec Rosji i Rosjan – można traktować podobnie nawet Polskę, Litwę, Łotwę i Estonię, których prawo do odrywania się od imperium i tak bywa podważane. Jednak implementacja tego modelu nad środkowym i dolnym Dnieprem jest śmiertelnym zagrożeniem dla Kremla – pokazuje mieszkańcom Rosji, że „ruscy ludzie” mogą żyć inaczej – lepiej.

Z takiej perspektywy, najważniejszym czynnikiem skłaniającym Moskwę do wojny, mogły się stać protesty na Białorusi. Przecież jeśli: wczoraj Kijów, a dziś Mińsk, to dlaczego jutro nie Petersburg i Moskwa? Z perspektywy włodarzy Kremla zaraza się roznosiła.

Co zrobić? Można spacyfikować (jak na Białorusi), ale jeśli się nie da, to trzeba oderwać Rosjan mentalnie od Ukraińców. Oderwać pokazując, że to: „nasi wrogowie”, „faszyści”, „agenci wrogiego Zachodu”, że „zabijają naszych chłopców”. Z takiej perspektywy nawet realnie przegrana wojna będzie dla Rosji sukcesem – będzie jak odcięcie chorej kończyny.

Paradoksalnie w tej sprawie, cele Rosji i Ukrainy mogą być częściowo zbieżne. Z ukraińskiego punktu widzenia, ostateczna przebudowa ukraińskiej świadomości na demokratyczną i odrębną od rosyjskiego świata, jest przecież również pożądana.