11 lipca w Historii Kresów

11 lipca 2013

Wołyń - pamiętamy

– pamiętamy

1943 – kulminacja Rzezi Wołyńskiej – tzw. . Dla tych, dla których cierpienie ofiar i prawda mają znaczenie nadrzędne, jest to Dzień Pamięci Męczeństwa Kresowian.

O świcie ukraińskie sotnie OUN-UPA działając z zaskoczenia zaatakowały 96 polskich wsi i osiedli polskich w powiatach kowelskim, horochowskim i włodzimierskim. Tego dnia zabito co najmniej kilka tysięcy Polaków, w tym kobiety, dzieci, starców, niemowlęta, często sadystycznie torturując.






W całym lipcu 1943 r. – pod hasłem „Śmierć Lachom” – wymordowano co najmniej 530 polskich miejscowości, wiele z nich zrównano z ziemią, a mieszkańców zgładzono niekiedy do ostatniego człowieka. Dokładnie liczbę pomordowanych trudno ustalić. Łączną liczbę polskich ofiar ukraińskiego ludobójstwa różne źródła naukowe szacują na 100 do 170 tys.

Przez prawie dwie i pół dekady po 1989 r. kolejne polskie rządy i Sejmy nie upamiętniły tej tragedii w sposób adekwatny do skali tej zbrodni na narodzie polskim, do cierpienia ofiar i żyjących członków ich rodzin. Stąd dla społecznej pamięci nie ma już dziś większego znaczenia co myślą obecnie na temat ci lub inni politycy – szansa na zachowanie narodowej godności w tej sprawie została zaprzepaszczona.






Podobnie dla kwestii prawdy i dla ludzkiego cierpienia nie ma też znaczenia, czy taka lub inna uchwała Sejmu wpłynie gorzej lub lepiej na stosunki z Ukrainą – to kwestia polityki, a nie pamięci. Przecież to nie Sejm ustala prawdę historyczną i to nie posłowie będą nam – obywatelom – wytyczać co mamy myśleć i czuć w tej sprawie.

Podobnie bez znaczenia są nieskuteczne apele do strony ukraińskiej o minimalny przynajmniej rachunek sumienia. Pozostaje nam nasza własna narodowa Pamięć i chrześcijańskie Współczucie, oczywiście tylko w przypadku tych, dla których pojęcia te cokolwiek znaczą.

1655 – w czasie wojny Rzeczypospolitej z państwem moskiewskim rosyjskie wojska zdobyły .

1657 – Potop szwedzki: zwycięstwo polsko-tatarskie w bitwie pod Magierowem.

1838 – urodził się Wojciech Kętrzyński – polski historyk, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie od 1876r. Zmarł w 1918 r. i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

1896 – we Lwowie urodził się Ludwik Fleck – polski mikrobiolog pochodzenia żydowskiego, specjalista z dziedziny bakteriologii, immunologii i hematologii. Był także autorem wielu cenionych prac filozoficznych. Zmarł w 1961 r.

1903 – w Parchaczu (obecnie na Ukrainie) urodził się Władysław Żeleński – polski prawnik, historyk, publicysta. Bratanek Tadeusz Boya-Żeleńskiego. Autor wielu publikacji dotyczących zbrodni na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie dokonanej przez Niemców na lwowskich profesorach, w tym m.in. na Boyu-Żeleńskim. Zmarł w 2006 r.

1937 – zmarł Alfred Zachariewicz – polski architekt urodzony we Lwowie. Współtwórca wielkich przedsięwzięć architektoniczno – budowlanych w stylu secesyjnym we Lwowie, m.in. nieistniejącego dziś słynnego Pasażu Mikolascha, siedziby Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, Izby Przemysłowo-Handlowej, Dworca Głównego. Urodzony w 1871 r.

1943 – koło wsi Kustycze na Wołyniu został zamordowany przez UPA Zygmunt – polski dowódca wojskowy, komendant VIII Okręgu Wołyń Batalionów Chłopskich, oficer Armii Krajowej. był także poetą – autorem m.in. poematu „Rok 1863” i wiersza „Dwie matki”.

Urodził się w 1915 r. Dzieciństwo spędził na Wołyniu, ukończył liceum w Krzemieńcu. 7 lipca 1943 r. wraz z przedstawicielem Okręgu Wołyńskiego AK Krzysztofem Markiewiczem pseudonim „Czort” i woźnicą Witoldem Dobrowolskim udał się do kwatery lokalnego dowództwa SB OUN w delegacji na rozmowy mające na celu zahamowanie Rzezi Wołyńskiej i podjęcie wspólnej walki z Niemcami. Wszyscy trzej zostali aresztowani i zabici.

1980 – zmarł Bolesław – polski pianista, kompozytor, pedagog urodzony w Dunajowcach na Podolu w 1899 r.

1980 – zmarł Zygmunt – polski generał, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko – bolszewickiej, w czasie której wsławił się jako dowódca V batalionu kieleckiego w obronie Lwowa.

Jako więzień obozu w Starobielsku został zwerbowany przez . W 1943 r. został skazany przez sąd wojenny Rzeczypospolitej Polskiej na śmierć za dezercję z Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR (z Armii Andersa). Dowódca 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i 1 Armii WP, zastępca Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego, komendant Akademii Sztabu Generalnego, prawnik, urzędnik państwowy i działacz partyjny, członek PZPR, wiceminister leśnictwa. Urodzony w 1896 r. w Limanowej.

Kresy24.pl / Historyczne Kalendarium Kresowe – 11 lipca

Podziel się tym z innymi. Udostępnij na:
Tagi:

Komentarze nawołujące do przemocy, zawierające zniesławienia, wulgaryzmy, groźby karalne lub spam będą usuwane. Również wpisy osób podających nieprawdziwy email.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *